Bladeren

Wirtschaftswoche

Het Duitse midden- en kleinbedrijf kan nauwelijks meer krediet krijgen. Alleen bedrijven met een omzet van meer dan vijf miljoen mark komen in Duitsland nog in aanmerking voor krediet van de zakenbanken. Want door de concurrentie zijn de marges zo klein geworden dat kredietverlening aan het midden- en kleinbedrijf niet meer interessant is. Dat betekent volgens Wirtschaftswoche dat negentig procent van het Duitse midden- en kleinbedrijf het moet hebben van de Raiffeisenbanken en de Volksspaarbanken. Maar deze kunnen de vraag niet aan omdat ze volgens de internationale richtlijnen niet genoeg eigen kapitaal hebben voor het dekken van de leningen.

De nieuwe topman van het Krediet-Instituut voor Wederopbouw, Hans Reich, voorheen werkzaam bij de Dresdner Bank, wil samen met de banken een systeem ontwikkelen om de waarde van een bedrijf vast te stellen aan de hand van gemeenschappelijke criteria. Verder stelt hij voor dat zijn instelling de banken tegemoetkomt en een deel van de vorderingen overneemt. Op die manier wil hij ervoor zorgen dat het voor de banken weer interessant wordt het midden- en kleinbedrijf te financieren.

www.wiwo.de

Die Woche

Hoe moeilijk het ook is voor het midden- en kleinbedrijf om krediet los te peuteren, een paar derdejaarsstudenten bedrijfseconomie krijgen het geld naar hun oren gesmeten voor een nauwelijks doorgerekend businessplan, als het maar over Internet gaat. Dit soort dingen is natuurlijk niet in de haak, meent Die Woche, maar dat is geen reden de nieuwe economie en het nieuwe ondernemen te verketteren.

Op dit moment ontstaat een maatschappij van aandeelhouders waar progressieve ondernemers en politici als Karl Schiller in de jaren zestig en zeventig al naar streefden: volkskapitalisme pur sang, vermogensvorming in plaats van inkomensverdeling. Het aantal Duitse aandeelhouders verdubbelde binnen zes jaar tot acht miljoen mensen. Duitsland telt daarmee meer aandeelhouders dan vakbondsleden.

Dat neemt niet weg dat de rekening van de fantastische beurswinsten van de laatste jaren naar de minder gelukkigen gaat en dat deze gang van zaken het vertrouwen van het publiek aantast. Daarom kunnen we het kapitaalverkeer evenmin aan zichzelf overlaten als het straatverkeer, en moeten er meer en betere regels komen. Eén daarvan, aldus Die Woche, moet zijn dat de beursleiding de handel stilzet als de onderneming in kwestie te hoog wordt gewaardeerd. In ieder geval moet er een verbod komen op het kopen van aandelen met geleend geld, niet alleen voor institutionele, maar ook voor particuliere beleggers.

www.woche.de

Fortune

In Amerika is de volkskapitalist ook venture capitalist. Iedereen, schrijft Fortune, schijnt tegenwoordig geld te willen investeren in startende bedrijven. Dat betekent dat de spoeling dun wordt voor degenen die dat altijd al deden en dat er te weinig tijd is om over beslissingen na te denken.

Natuurlijk doen de venture capitalists goede zaken. Drie Amerikaanse ondernemingen die gespecialiseerd zijn in het financieren van jonge ondernemingen met venture capital verdienden vorig jaar vijf keer hun geld terug. Twintig soortgelijke bedrijven verdienden vorig jaar hun geld drie keer terug. Maar het is niet waarschijnlijk dat de opbrengsten zo hoog zullen blijven. Want hoe meer venture capital er beschikbaar is, des te meer nieuwe ondernemingen er worden gesticht die steeds meer kosten moeten maken voor marketing, nieuwe managers en nieuw personeel. Met andere woorden, het aantal starters dat snel failliet gaat groeit, terwijl de kans op winst kleiner wordt.

www.fortune.com

BusinessWeek

De kritiek op aandelen kopen met geleend geld is schromelijk overdreven, vindt BusinessWeek. Hoewel het verschijnsel duidelijk toeneemt, beslaat het minder dan twee procent van de aandelenmarkt. Bovendien blijkt uit onderzoek van de laatste jaren dat beperking van krediet voor het kopen van aandelen de volatiliteit niet vermindert. Je kunt zelfs stellen dat zo'n beperking de volatiliteit stimuleert, althans bij een neergaande markt, omdat potentiële kopers van aandelen die laag staan van hun voornemen afzien door gebrek aan krediet.

Langetermijnbeleggers dekken zich tegen volatiliteit in door spreiding van de risico's, hoewel dat minder gemakkelijk is geworden. Uit recent onderzoek van de econoom John Campbell van Harvard University blijkt dat je op dit moment aandelen in vijftig ondernemingen nodig hebt voor een stabiliteit die je tien jaar geleden nog kon bereiken met aandelen in twintig bedrijven. Toch betekent dat niet dat beperking van krediet de oplossing is. Het blad herinnert eraan dat de Federal Reserve in 1980 de kredietverlening via credit cards aan banden legde. Daardoor daalde echter ook de kredietverlening voor auto's en huizen. Het onbedoelde gevolg was dat het bruto binnenlands product sneller daalde dan in veertig jaar daarvoor. De les is dat je geen markt bang moet maken die toch al nerveus is.

www.businessweek.com

EuroBusiness

Wie genoeg heeft van het spelen op de beurs kan zich toeleggen op het verzamelen van speelgoed, althans van Beanie Babies. Een volledige verzameling van de 264 modellen die tot nu toe zijn uitgebracht is momenteel honderdduizend dollar waard. De bedenker ervan, Ty Warner, heeft nog nooit een cent uitgegeven aan adverteren, verkoopt zijn producten uitsluitend via gespecialiseerde speelgoed- en cadeauwinkels, en stelt alles in het werk om een Beany Baby-cultuur te creëren, compleet met boeken, tijdschriften en nieuwsbrieven voor de verzamelaars. Hij staat nu nummer 33 op Forbes' lijst van Amerika's 400 rijkste mensen. De verkoopcijfers naderen een miljard dollar, en Ty maakte in 1998 een winst van 700 miljoen dollar. En dat voor een speeltje dat in de winkel vijf dollar per stuk kost.

www.eurobusiness.uk.com