Vergissing Bettini zonder gevolgen

De Italiaan Paolo Bettini bezorgde de Mapei-ploeg in Luik-Bastenaken-Luik al weer een overwinning. Maar bijna was het in de slotfase misgegaan.

In de finale van Luik-Bastenaken-Luik maakte de Italiaan Paolo Bettini een fout die hem duur had kunnen komen te staan. Met slechts een handvol kilometers voor de boeg reed hij achter landgenoot Davide Rebellin aan. Bijna hadden ze 260 kilometer voor niks gereden: de kopmannen van Mapei (Bettini) en Liquigas (Rebellin) gingen op de kasseien in Luik rechtdoor waar ze rechtsaf moesten slaan, maar ze wisten de schade door een late correctie nog te beperken. David Extebarria verzuimde van de vergissing te profiteren. Het leek wel alsof de Spanjaard uit collegialiteit op zijn twee Italiaanse medevluchters wachtte.

,,Vrijdag toen we het parkoers verkenden, gingen we daar nog rechtdoor. Nu was er opeens die bocht, dat verraste me'', verklaarde de 26-jarige Bettini. Achteraf, nadat hij zijn droom had verwezenlijkt, kon hij er wel om lachen. Als de beste sprinter van het trio ging hij in de Rue Jean Jaurès in Ans alsnog als eerste over de streep. Een week na het machtsvertoon van Johan Museeuw in Parijs-Roubaix won opnieuw een Mapei-renner een wereldbekerwedstrijd.

Na een stroef begin van het seizoen deed de sterkste ploeg van het peloton zijn reputatie weer eer aan. Mapei-renner Tafi luidde de finale in door op ongeveer vijftig kilometer van de aankomst weg te springen uit een kopgroep van zeven renners die bijna twee minuten voorsprong had op het peloton. Op die wijze, ver voor de aankomst demarreren en soleren, legde de Italiaan vorig jaar de basis voor zijn zege in Parijs-Roubaix, de Mapei-klassieker bij uitstek.

Maar op de Redoute, de beklimming waar traditioneel de renners die goed zijn de zwakken achtergelaten, kwam het avontuur van Tafi ten einde. Tegelijkertijd lanceerde Museeuw op de Redoute de belangrijkste troef van de ploeg, Bettini. Met drie medevluchters, behalve Extebarria en Rebellin de Italiaan Wladimir Belli, vormde hij even later de kopgroep die zich niet meer zou laten grijpen.

Van de achtervolgers vervulde er maar één een opvallende rol. Opnieuw een renner van Mapei, Axel Merckx. Onder het toeziend oog van zijn vader, die optrad als co-commentator van de Waalse tv-zender RTBF, reed de 27-jarige Belg een indrukwekkende inhaalrace. Als een bezetene joeg Merckx – getipt als kanshebber voor de overwinning na zijn optreden van vorige week in de Waalse Pijl (tiende) – op de vier koplopers onder wie teamgenoot Bettini.

In de laatste beklimming van La Doyenne, de oudste klassieker op de wielerkalender, bedroeg de achterstand van Merckx nog een minuut. Na een indrukwekkende solo had hij het verschil op de streep tot twaalf seconden teruggebracht. ,,Ik voelde pas dat ik superbenen had toen Bettini al weg was. Zelfs al had ik de kopgroep teruggepakt, ik wist dat ik tekort ging komen in de sprint'', zei Merckx, die profrenner is sinds 1993 maar nog steeds wacht op zijn eerste grote zege. In zeven jaar won hij slechts twee koersen. Een schril contrast met de erelijst van de man met wie hij niet vergeleken wenst te worden, zijn vader. Die won in zijn tijd vrijwel alles wat er te winnen was.

De jonge Merckx heeft zich erbij neergelegd dat hij `een strijkijzer' is, een wielrenner zonder sprint. ,,Als ik in een kopgroep zit en ik krijg de anderen er niet af, dan weet ik al hoe laat het is'', zei hij daags voor Luik-Bastenaken-Luik in Het Belang van Limburg. ,,Jammer, maar ik ga mezelf er niet voor ophangen.'' Voor Merckx was '99 een rampjaar. ,,Ik was het schoolvoorbeeld van overtraining.'' Nu kent hij `de seinen' van zijn lichaam, zei hij in een andere Belgische krant, Het Nieuwsblad: ,,Minder trainen, frisser aan de start. Een dagje niksen fleurt je mentaal en fysiek op.'' Merckx heeft een nieuwe start gemaakt. ,,Deze vijfde plaats is een mooie beloning. Ik staan er weer.''

Honderd meter achter de finish viel Merckx in de armen van Bettini, die in de eindsprint zijn landgenoot Davide Rebellin en de Spanjaard David Extebarria had verslagen. Belli volgde op tien seconden, nog net voor Merckx. Bettini huilde in de armen van zijn Belgische ploeggenoot, want hij had zojuist de mooiste overwinning uit zijn carrière behaald. Hij was de sterkste in de klassieker die zijn vriend, teamgenoot en grote voorbeeld Michele Bartoli twee keer achter elkaar had gewonnen, in 1997 en '98. Bartoli ontbrak gisteren, nog geplaagd door de gevolgen van een valpartij een jaar geleden in de Ronde van Duitsland. Bettini nam de honneurs van zijn leermeester uitstekend waar. Dat hij z'n zege opdroeg aan Bartoli was vanzelfsprekend.

Axel Merckx vierde z'n eigen feestje. Gezeten naast zijn vader mocht hij de finale van Luik-Bastenaken-Luik voor de camera's van de RTBF nog één keer overdoen. Eddy glunderde. Eindelijk kon hij weer eens trots zijn op z'n zoon.

    • Ward op den Brouw