Neem een gap year

Hier in Engeland is het heel normaal om na je middelbare school eventjes iets anders te doen. Ze hebben er zelfs een naam voor – een gap year noemen ze het hier. Trots zei een vriendin vorig jaar: ,,Nee, mijn zoon gaat nog niet studeren. Hij neemt een gap year. Hij werkt nu in een supermarkt en spaart voor zijn reis naar Australië.''

,,Dat verdient haast niets'', zei ik, ,,kan hij daarvan sparen?''

,,Jawel, want hij woont nog thuis. Hij geeft mij eetgeld en natuurlijk moet hij zelf zijn bier betalen, maar de rest kan hij sparen.''

Haar zoon was toen een ongemakkelijke puber. Hij is net terug uit Australië en het heeft hem goed gedaan om een jaar voor zichzelf te zorgen. We spraken hem vorige week. Het was een wereld van verschil: hij was geen puber meer, maar een jonge man. Vol zelfvertrouwen vertelde hij ons leuke verhalen over de baantjes die hij in Australië had gehad.

Er zijn hier ook mensen die eerst studeren en dan pas een gap year nemen. Laatst werkte er een nieuw meisje in de pub. Toen we met haar aan de praat raakten bleek ze een first degree te hebben in `Disaster management' en binnen dit vak, waar wij nog niet eerder van gehoord hadden, was ze gespecialiseerd in `Natural disasters'. Ze hoopte er een baan mee te kunnen krijgen bij het Rode Kruis, omdat ze daar haar stage had gelopen. ,,Maar ik wil eerst van mijn vrijheid genieten en iets van de wereld zien'', zei ze.

Ze was net zes maanden door zuidelijk Afrika getrokken en spaarde nu voor een reisje om de wereld: zes weken Mexico en zes maanden Australië en misschien een stop-over in Maleisië op de terugweg.

Een gap year mag je naar believen invullen. Het is meestal een combinatie van werken en reizen. Australië is een populaire bestemming, omdat je daar gemakkelijk een werkvergunning voor een jaar kunt krijgen. Maar een gap year mag ook best langer dan een jaar duren.

Omdat zoveel jonge mensen hier een gap year nemen zijn er veel boeken over te koop met handige tips en op Internet is ook veel informatie te vinden. Probeer bijvoorbeeld www.gapyear.co.uk.

Er zijn hier ook veel reisbureaus die zich erin specialiseren. Wie niet op de bonnefooi weg wil, kan georganiseerd op reis. Er is keus genoeg: vrijwilligerswerk in China of Vietnam, milieukampen in Madagascar, zeilen in de Azoren, lesgeven in India... te veel om op te noemen.

The Times weidde er vorig jaar drie volle pagina's over uit. Het openingsartikel had de mooie titel: `Take a break to improve yourself'. De prijzen zijn zeer gevarieerd. Dure expedities van £ 3000 zijn niet voor iedereen weggelegd. Toen mijn vriend in Fiji werkte kwam hij daar veel backpackers tegen, die met pa's creditcard op reis waren. De vraag is natuurlijk wat je daarvan leert. Dat was gewoon vakantie houden: zwemmen, snorkelen, surfen, duiken.

De mensen die wij hier in Engeland kennen, werken voor hun eigen onderhoud tijdens hun gap year en gaan dan niet naar Fiji, want Fiji is duur. Met de trein vijf weken door Europa reizen of met de Greyhound dwars door Amerika past beter in hun budget.

Ik heb zelf een jaar voor een uitzendbureau gewerkt voordat ik ging studeren en na mijn kandidaats ben ik gaan reizen. Pas veel later studeerde ik af als `mature student'. Dat is hier veel gebruikelijker dan in Nederland. Engelse ouders zijn trots op het gap year dat hun kind neemt en werkgevers hechten er ook waarde aan. Op de universiteit vindt men dat studenten na zo'n year out zelfstandiger zijn en beter gemotiveerd om te studeren. Zelfs als de onderbreking enkele jaren duurt, wordt het hier niet gauw als `verloren' tijd beschouwd, want, zo redeneert men hier, je doet er veel levenservaring mee op.