Stiekem

Max en Vera wilden nu eindelijk wel eens iets stiekems doen, iets dat niemand wist en waar ook niemand achter kon komen. Dat laatste was natuurlijk het mooiste. Iets doen dat geen enkel spoortje naliet. Tenminste geen spoor naar Max en Vera. Maar wat moesten ze doen?

Wat was stiekem?

,,Stiekem,'' zei Max, ,,stiekem is dat je iets doet dat niet mag. Maar je doet het toch. En niemand ontdekt het.''

,,Dat bedoel ik,'' zei Vera - zij had al eerder geprobeerd uit te leggen wat stiekem nou ongeveer was. Nu pas leek Max het te begrijpen. Dat had hij wel vaker, leek het. Dat hij pas dingen snapte als hij ze zelf zei.

Als hij gewoon zat te knikken terwijl Vera het vertelde kon je er eigenlijk niet van op aan. Vaak knikte hij dan maar wat.

,,Ik wil stiekem een boek lezen,'' zei Max.

Vera schoot in de lach. Ze kon er niets aan doen. Stiekem een boek lezen was niet echt heel stiekem. Dat zei ze dus ook. ,,Het moet wel spannend zijn Max.''

,,Het boek?'' vroeg Max.

Deed hij nou of hij onnozel was of was hij het? ,,Het stiekem doen!'' riep Vera. ,,Als je iets stiekem doet, moet het iets bijzonders zijn. Iets dat eigenlijk niet mag. Boeken lezen, dat is toch niet stiekem?''

Max haalde zijn schouders op. Moest hij dan zonder dat Vera het wist al hun Twix opeten? Of in het geheim haar Pokémon-kaarten verstoppen?

Was dat stiekem genoeg? Het waren wel goeie ideeën trouwens, en stiekeme ideeën ook. Max begon er helemaal van te gloeien.

,,Wat is er?'' vroeg Vera, ,,je kijkt heel stiekem Max! Ga je wat doen? Heb je wat bedacht?''

Max zweeg. Dat hoorde er bij. Je deed iets stiekem of je deed iets niet, of nou ja - je kon het dan gewoon doen, maar dan was het niet stiekem, dan wist iedereen het.

,,Ooh ooh,'' kraaide Vera nu opgewonden uit, ,,Max heeft iets stiekems in zijn hoofd, wat zal het zijn, wat zal het zijn?!?''

Daar was Max zelf ook wel benieuwd naar. Stiekem Twix eten, dat leek hem wel wat. Ze hoefden niet eens allemaal op. Snel eentje opeten was al stiekem genoeg. ,,Ik moet de WC,'' zei Max dus.

,,Naar de WC?'' Vera ontplofte zowat van nieuwsgierigheid. Ze wist zeker dat Max helemaal niet naar de WC ging. Hij ging iets stiekems doen.

,,Poepen,'' zei Max sullig.

,,Je hebt al gepoept,'' riep Vera uit.

Max dacht na. ,,Nietes,'' antwoordde hij. Dat was nog waar ook. Hij had geplast. Maar nu leek het ineens als hij écht moest poepen, dat was wel weer vreemd. Terwijl hij iets stiekems wilde gaan doen.

,,Ik moet echt poepen,'' zei Max dus. Hij keek er beetje benauwd bij.

Daarom geloofde Vera hem. Bovendien had ze zelf ook een stiekem plan.

Max hobbelde naar de WC in de gang, maar vlak voor hij de deur open deed, keek hij over zijn schouder. Hij had verwacht dat Vera achter hem aan was geslopen, maar ze was nergens te zien.

Max zag zijn kans schoon. Hij glipte snel de keuken binnen, klom op het aanrecht en tilde de grote trommel met Twix en repen van de plank. Het deksel zat los, dat was makkelijk. Het knelde soms en dan piepte het. Max wipte het er af en greep zonder te kijken een Twix die hij meteen in zijn broekzak liet verdwijnen. Hij sprong snel weer van het aanrecht en haastte zich naar de WC.

Even later zat hij op de koude bril. Zo stil mogelijk at hij zijn Twix op.

,,Ik hoor je wel hoor!'' riep hij op een gegeven moment met volle mond toen hij iets in de gang hoorde. ,,Stiekemerd! Je gaat Twix pikken!''

,,Niet waar!'' riep Vera, maar je kon horen dat ze iets in haar mond had. ,,Ik moet ook poepen! Schiet op Max!''

Zo waren zowel Max als Vera er in geslaagd iets stiekems te doen.

Of ze er blij mee waren, wisten ze niet. Maar ze hadden er allebei een Twix aan overgehouden. En stiekem smaakte hij toch anders.