Speed is Freedom

Op Jorg uit Denemarken na is het peloton compleet. Achttien motorrijders uit zes landen staan op de grens in Beek bij Nijmegen in de startblokken voor de autobaanrace naar de Duits-Franse grens bij Straatsburg. De totale lengte van het parcours is zo'n 700 kilometer. Er zijn geen beperkingen. Je mag zo hard als je wilt, elke route is toegestaan en er zijn geen verplichte stops. De winnaar krijgt de hele inleg oftewel DM 4800,-. Andere beloningen zijn er niet. Als je zo dichtbij de dood staat, ga je niet voor troostprijzen. Het is alles of niets.

De meeste deelnemers dollen in afwachting van het startschot wat rond. Ze keuren elkaar geen blik waardig. In dit gezelschap telt alleen het asfalt. Een Engelse rijder laat zijn paard steigeren. ,,Fuck that horse'', roept een landgenoot. De rest van het peloton valt hem bij met het gaspedaal. Woorden doen er hier niet veel toe. Hier heeft de machine het voor het zeggen.

,,Zo'n race kan alleen in moffrika.'' Een Nederlandse deelneemster gebaart afkeurend naar het maximumsnelheidsbord aan onze kant. Op de achterkant van haar leren pak staat ,,Speed is Freedom'', en aan haar vinger schittert een ring in de vorm van een Harley Davidson. Het is haar derde race. Een paar weken geleden is ze met de race Enschede-Poolse grens begonnen, en tien dagen geleden heeft ze Emmerich-Deense grens gereden. Ze wijst naar een plakplaatje op haar spatbord. `Denmark, your paradise'. Het lijkt alsof ze een plezierreisje heeft gemaakt. ,,Anja, no strangers''. Een Hell's Angel scheert rakelings voorbij en kijkt haar dreigend aan. Ze geeft geen tegengas. Zijn woorden schijnen haar niets te doen.

De eerste race was wel wennen. Ze eindigde als laatste. ,,Te bang, te onzeker.'' Nu gaat het al beter. De tweede keer finishte ze als middenmoter. ,,Het enige dat je er voor nodig hebt is dit'', ze geeft gas, ,,en dat'' — ze balt haar spierballen. Bij een race twee weken geleden is een deelnemer dodelijk verongelukt. Hij vloog in de buurt van Hannover uit de bocht. Ze heeft hem een keer ontmoet. Het was een BMW-rijder. Ze valt stil en beroert haar machine. Even zit hij bij haar op de tank. De machines om haar heen zijn heel ver weg. ,,Kan mij ook gebeuren.'' Ze lacht. Het is alweer voorbij. Als je zulke risico's neemt, sta je niet lang stil bij de dood.

De belangstelling voor de races neemt zienderogen toe. Steeds meer kameraden komen op de Internet- en clubbladaankondigingen af. Op mijn vraag hoe dat komt, wijst ze naar de leus op haar rug. De woorden spreken voor zich. Speed en vrijheid zijn hun drijfveer. De Hell's Angel scheurt opnieuw rakelings voorbij, nu met gebalde vuist. ,,Hé, dimmen jij.'' Ze geeft keihard gas. Hij trekt zich schielijk terug. Op zoveel power heeft hij geen antwoord.

,,Kijk, mijn vriendin is er ook.'' Ze gebaart naar een motorrijdster een stukje verderop. Op haar rug staat `Easyrider' en ze draagt dezelfde inktzwarte Dennis Hopper-bril. ,,Vroeger zat ze thuis te kniezen, nu heeft ze dit.'' Ze wijst naar haar Suzuki. ,,Of niet, Jannie?'' Maar haar vriendin hoort haar niet. Hell's Angels praten niet met strangers.

In de verte doemt een Duitse politiekever op. Op pakweg honderd meter houdt hij stil. De twee smerissen beginnen druk te telefoneren. ,,Horses down'', roept iemand. Alle machines vallen stil. Geen gaspedaal wordt beroerd. Het enige geluid is het gekraak van hun mobilofoon. Na een paar minuten druipen ze af. ,,Horses on.'' De machines komen weer op gang. Iemand begint een lied te zingen. Het gaat over speed en vrijheid. De anderen vallen hem bij. De tekst lijkt voor motorgeraas geschreven. Woorden en gas vullen elkaar moeiteloos aan.

Een bebaarde man schreeuwt opeens iets. De deelnemers vallen stil en stellen zich naast elkaar op. Hun machines razen niet meer, maar brullen. De race gaat beginnen. ,,Go.'' De vlag gaat neer. Joelend scheurt Anja weg. Haar derde dodenrace is begonnen.