Het hotel van Pipi Langkous

De naam is onweerstaanbaar. Hotel `Villa Magnolia' paart een architectonische aan een botanische belofte. In een haast kinderlijke, maar geraffineerde eenvoud zou de hotelnaam een bedenksel van Annie M.G. Schmidt of Astrid Lindgren kunnen zijn. Nu de magnolia in bloei staat, is het een uitgelezen tijdstip voor een logeerpartij.

Aan de oude weg naar Domburg, nog net binnen de bebouwde kom van het Zeeuwse Oostkapelle, rijst de met rode pannen gedekte villa kloek boven de omliggende huizen uit. Omstreeks 1910 heeft de toenmalige Domburgse burgemeester jonkheer Van Tuylingen de villa laten bouwen. Dat waren andere tijden, tegenwoordig klagen burgemeesters in Netwerk dat ze zich met hun wedde en de huidige huizenprijzen nauwelijks meer een rijtjeswoning kunnen veroorloven.

De faam van Villa Magnolia reikt tot in het buitenland. De zeven auto's voor het huis dragen de nummerplaten van vijf verschillende nationaliteiten. We moeten aanbellen. Een nonchalant geklede, enigszins bekommerde man ontvangt ons. Zou het de vader van Pipi Langkous zijn, of van Otje?

De hal heeft onmiskenbaar charme. Het houtwerk is geschilderd in zacht zeegroen met witte biezen. Er hangt een schilderij met een magnolia, er liggen tuinboeken en country-lifestylebladen. De vele huiselijke attributen geven de indruk dat de burgemeestersfamilie er nog woont. Langs de trap hangen de familiefoto's. De U-vormige trap met vide en overloop is van het soort dat vaak in films is te zien. Hij biedt een keur aan dramaturgische mogelijkheden, voor scènes met verliefde paartjes die, een spoor van kledingstukken achterlatend naar boven stormen, of met stoute kinderen die het bad laten overlopen en een waterval veroorzaken waarop plastic eenden naar beneden deinen, met een bedrogen echtgenoot die thuiskomt terwijl op de overloop de minnaar van zijn vrouw wegsluipt of met een schurk die zijn streken moet bekopen met een val over de balustrade. Het kost in elk geval geen moeite om je voor te stellen hoe de jonkvrouw naar beneden schrijdend haar entree maakte.

We worden naar onze kamer `Zoutelande', naast `Vrouwenpolder', op de eerste verdieping gebracht. Op de overloop staat een kast met spelletjes, op een tafeltje ligt een stapel National Geographics. We hoeven ons ook binnen niet te vervelen, na het fietsen, wandelen, tennissen, surfen, golven en andere sportieve bezigheden waartoe Oostkapelle en omgeving uitnodigen.

Zoutelande – `onze kleinste', zegt de gastheer – meet negen bij zes meter. Het balkon is half zo groot en biedt een weids uitzicht op het Zeeuwse platteland. Buiten miezert het, maar binnen is het zonnig door de combinatie van de kleuren oker- en maïsgeel. De meubilering is bescheiden van omvang, maar alles wat je nodig hebt, dat is er. Alleen zou ik bij een langer verblijf wel behoefte hebben aan een lekker zittende stoel. In een grote ingebouwde kast staan een tafelmodel koelkast, een waterkoker, mondjesmaat koffie en thee, een broodtrommel, een peper- en een zoutvaatje.

Zo groot als de kamer is, zo klein is de badkamer. Dankzij een uitgekiende ruimtelijke ordening bestaan de voorzieningen toch nog uit een douche, wastafel en wc. Een groot raam met uitzicht op de tuin en een wei met schapen, voorkomt claustrofobie. Het douchegordijn is van het opdringerige soort, dat niet van je is af te slaan tijdens het douchen.

Villa Magnolia heeft geen restaurant. Maar er zijn in de wijde omtrek veel mogelijkheden om ergens wat te eten, van luxueuze sterrenrestaurants tot eenvoudige eetcafés.

Het ontbijt wordt in Villa Magnolia alleen op de kamer geserveerd, die dienstverlening is in de prijs van ƒ162,90 inbegrepen. Schoongewassen, frisgekamd – en de kamer gelucht – zitten we ruim voor het afgesproken tijdstip klaar. Je wordt immers niet graag in onbetamelijke omstandigheden betrapt. Het is een huiselijk zondags ontbijtje, zij het met veel kunststof kuipjes. Er zijn krentenbollen en halfzachtgekookte eitjes. De zin van het peper- en zoutstelletje is nu duidelijk. We ontbijten aan het marmeren tafeltje met uitzicht op de tuin.

De grote tuin verraadt de hand van de ware liefhebber. Die maakt zich niet druk over het tuinarchitectonisch concept. Hij doet gewoon wat hij leuk vindt, een border hier, een prieeltje daar, een aanlegsteiger, wat terrasjes, her en der een tuinbeeld en waar het uitkomt een romantische pergola. Wat later in het jaar moet het hier een paradijselijke bloemenzee zijn. Nu bloeit alleen de magnolia.