Fiona Apple

De drieëntwintig-jarige Fiona Apple had al een platencontract toen ze achttien was. Inmiddels heeft ze haar tweede cd uitgebracht, When The Pawn.., en deze cd kenmerkt zich anders dan zijn schepper, niet door extreme emotionaliteit. Want van Apple is bekend dat ze tijdens concerten soms huilend wegloopt, uit frustratie. De cd is opgedragen aan `PTA', ofwel Paul Thomas Anderson, Apples geliefde en regisseur van de film Magnolia.

Maar al heeft Apple de ware liefde gevonden, het maakt haar stem niet minder doorsluierd van smart en haar teksten niet minder grimmig. Door die grote woorden over zielepijn en door een voorkeur voor de piano ligt de vergelijking met Tori Amos binnen handbereik. Fiona Apple is minder krullerig en ook minder uitzonderlijk. Ze heeft een prettige lage stem met een zweem van schorheid. Die stem laat ze breed deinen op ondersteunende, bescheiden klanken van de piano.

Haar liedjes zijn meestal verhalend. Sommige stralen gezapigheid uit. Dan zijn ze alsnog onderhoudend maar te ingehouden. Een paar songs schieten er uit, die hebben een grotere muzikale stuwing, of laat Apple voor de verandering haar stem eens ontsporen. Want Apple is uiterst muzikaal, maar ze mag wel een beetje gekte van Tori Amos lenen.

Fiona Apple. When the pawn.. (Warner 496428)