Topschutter

Particuliere overwegingen welke er hier nu verder niet toe doen, waren er de oorzaak van dat ik jongstleden zondag in Geldrop belandde om er de plaatselijke hoofdklasser bij de amateurs met 2-1 te zien winnen van Venlo, dat al gedegradeerd was voordat de wedstrijd begon. Bij het beklimmen van de tribune werd ik op de schouders getikt door een grijsaard van (bijna) mijn leeftijd, die ik totaal niet herkende, want het leven had ook hem een paar kerven bezorgd: Noud van Melis. Hij is van 1924 en speelde dertien maal in het Nederlands elftal, waarin hij niet minder dan vijftien keer scoorde. Van Melis meende zich te herinneren dat wij in hetzelfde hotel in Bazel hadden gelogeerd. Dat moet dan ter gelegenheid van zijn interlanddebuut in 1950 tegen de Zwitsers zijn geweest. Een krankzinnige wedstrijd. Twaalf doelpunten. Van Melis opereerde tussen Kees Rijvers en Abe Lenstra in en bracht de stand op 4-4, maar Oranje kon niet op tegen de eindsprint van linksbuiten Fatton, die in het laatste kwartier twee maal de doorslag gaf. Van Melis was frappant schotvaardig. Tegen de Belgen was het, in 1951 in Amsterdam, vooral aan hem te danken dat Oranje zegevierde – na een 1-3 achterstand – met 5-4. Tweemaal Van Melis, tweemaal Lenstra. Met Abe kon hij het goed vinden, op en buiten het veld. Beiden waren schakers. Iets van de schaakstrategie was wellicht te herkennen in Van Melis, de voetballer. Hij was geen man die met doffe knallen van buiten het strafschopgebied het net deed bollen. Intelligentie en korte combinaties gingen meestal aan zijn goals vooraf. Met Eindhoven werd hij landskampioen in 1954. Twee jaar later zou hij met Rapid JC nogmaals die titel veroveren.

Sterke verhalen domineren de voetbalgesprekken van oudgedienden. Zo herinnert Van Melis zich graag een wedstrijd tegen DOS, met Hans Kraay als Ausputzer. Het werd 3-0 voor Van Melis c.s., allemaal treffers van de makkelijk scorende midvoor, die zijn laatste wedstrijd voor Oranje speelde in 1957 tegen Luxemburg. Natuurlijk trof hij ook toen weer doel. Zijn meest dramatische interland was enkele maanden daarvoor in Wenen tegen Oostenrijk, waarbij Van Melis in het eerste half uur twee maal succes had, maar waarin de Oostenrijkers zich via ruw geweld uiteindelijk naar een 3-2 overwinning speelden. Of liever: vochten. Ik wens Noud van Melis nog een aantal goeie jaren toe. De jaren vijftig waren niet de meest succesvolle voor het Nederlands elftal. Maar Noud van Melis hoeft zich dat echt niet aan te trekken.