Sardijns wonderkind

Gelukkig worden we nog dankzij de Champions League-reportages vergast op de fraaie bewegingen van voetballers als Véron, Redondo, Robert Carlos, Raùl, Rivaldo, Figos en vooral van Gianfranco Zola, de kleine 33-jarige Italiaan met de onnavolgbare dribbels en de explosieve schoten. Gelukkig is er meer dan het geploeter en gezwoeg van Feyenoorders en Ajacieden. Wat zouden we als voetballiefhebber moeten zonder Zola en zijn collega artiesten uit het verre buitenland? Dan zouden we ons alleen maar ergeren.

Zoals Zola vorige week met Chelsea bijna in zijn eentje het machtige Barcelona tot overgave dwong, dat deed denken aan de glorietijd van ene Maradona. Zoveel dribbeltalent, zoveel precisie in zijn passes en zijn vrije trappen worden zelden meer vertoond sinds Maradona van de velden is verdwenen. Zola is dan ook min of meer een leerling van Maradona. In het hemelsblauwe tenue van Napoli deed Maradona Zola voor hoe hij de bal het mooist en tegelijk het meest effectief kon beroeren. Zola liet zich begin jaren negentig inspireren door het godenkind en vertoont als voetballer van Chelsea nog vaak gelijkenis met zijn oud-ploeggenoot.

Een voetballer die is geboren op het eiland Sardinië, moet wel een bijzondere voetballer zijn. Temidden van de wijnranken rondom het dorpje Oliena leerde de kleine Zola voetballen. Klein zou hij altijd blijven, bij zijn eerste club in Nuoro, bij Torres, Napoli, Parma, in het Italiaanse elftal en bij Chelsea. Nog altijd is Zola maar 1 meter 68, maar juist door zijn geringe lengte is hij voor de meeste verdedigers een plaag. Aalvlug glijdt hij langs de tegenstanders, kappend en draaiend zoals Maradona. Opvallend is daarentegen de kracht van zijn schoten. Van afstand kan hij de bal zo hard en precies op het doel schieten, dat menig doelman bij voorbaat kansloos is.

Zoals hij voetbalt, straalt hij plezier uit. Grijnzend draait hij om verdedigers heen. Grijnzend draait hij de bal uit een vrije trap in de bovenhoek van het doel. Nog net zo zoals tien jaar geleden toen hij als speler van Napoli met Maradona en diens secondaten Ferrara, De Napoli, Crippa, Carnevale en Careca de Italiaanse titel won. Nog net zoals hij als speler van Parma met het Colombiaanse genie Asprilla Ajax vernederde. Van Gaal riep schaamteloos na de uitschakeling dat Ajax `al weken uit vorm was'. Schoorvoetend gaf Van Gaal toe dat Ajax nooit zo kansloos (2-0 was slechts een magere afspiegeling van de krachtsverhoudingen) verloor. Datum: 16 maart 1994. Plaats van executie: Stadio Ennio Tardini in Parma. Tsjonge, wat waren Zola en Asprilla goed die avond.

Die avond wilde ik Zola spreken, omdat ik alleen wondervoetballers wil spreken. Ik ontwaarde het mannetje in de catacomben van het stadion. Toen hij mij vroeg of ik hem soms wat wilde vragen zei ik: `Nee, ik stel geen vragen aan voetballers zoals jij. Ik wil alleen zeggen dat je fantastisch was.' Zola grijnsde. Hij zei dat hij hoopte dat de Italiaanse bondscoach Sacchi hem ook goed had gevonden. Dat bleek het geval. Sacchi selecteerde hem dat jaar voor het WK. Het werd een vervelend toernooi voor Zola. De Mexicaanse scheidsrechter Brizio stuurde hem in de kwartfinale tegen Nigeria ten onrechte uit het veld. Ik zie nog hoe Zola op zijn knieën ging na de rode kaart. Hij sloeg zijn handen ten hemel en vroeg God om genade. Tevergeefs.

Nog steeds, wanneer ik Zola weer zie schitteren, denk ik terug aan de wedstrijd in Boston. Waarom wordt Zola zelden serieus genomen? Waarom speelde hij ook nooit bij Juventus, Barcelona of Manchester United? Zo'n speler verdient het lid te zijn van een grote kampioensploeg, zoals Maradona op het WK in 1986.