DE SYMFONIE VAN DE OVERWINNING

In Imola won Michael Schumacher gisteren zijn derde achtereenvolgende race van het seizoen. Honderd kilometer westwaarts, in Ferrari's thuisbasis Maranello, heerst een euforische stemming. ,,Een overwinning heeft een zalvende werking.''

Het museum. Op de eerste verdieping van het Ferrari-museum in Maranello is achter glas het nagebouwde kantoor van Enzo Ferrari te zien. Zo zag zijn werkplek er uit in de jaren dertig, toen hij in Modena leiding gaf aan de race-afdeling van Alfa Romeo, de Scuderia Ferrari. Aan de muur schilderijen en tekeningen van Ferrari's en van oud-coureurs, op het houten bureau een vulpen, een bril en een zwarte bakkelieten telefoon.

Aan de ene kant van het bureau een luxe stoel van Il Commendatore, aan de andere kant twee eenvoudige houten stoelen. Op de ene een helm van Michael Schumacher, op de andere een rode opgevouwen race-overall van de Duitser die voor het vijfde jaar probeert in een Ferrari wereldkampioen te worden. Enzo Ferrari mag dan al lang dood zijn in 1988 overleed hij op 90-jarige leeftijd - het is duidelijk dat hij postuum nog veel van Schumacher verwacht.

De Duitse autosportfans die dezer dagen met busladingen voor het complex aan de Via Dino Ferrari worden aangevoerd, hebben meer oog voor de tentoongestelde Formule I-wagens. Van het bordje Please do not touch cars/Per favore non tocare le auto trekken ze zich weinig aan. Ze poseren `cheese' uitroepend op wielen, betasten de achtervleugels en draaien aan de kleine stuurtjes in de cockpit.

Al sinds de opening in 1990 is het museum een grote trekpleister in het bedevaartsoord Maranello. Vorig jaar stapten er 130.000 bezoekers binnen. De entree is sinds enkele maanden bijzonder. Na betaling van 15.000 lire (16 gulden) stap je het expositiegedeelte binnen onder een soort werkbrug waarop twee Ferrari's staan. Vanuit die positie is een 166 F2 uit 1951 te zien en de F399 waarmee Eddie Irvine vorig jaar bijna wereldkampioen werd.

Op maandag is het museum gesloten, maar net als daags na de jaarlijkse race in Monza, in september, maakt de Galleria Ferrari vandaag een uitzondering.

De pastoor. Voor Don Alberto Bernardoni, pastoor in de kerk in het centrum van Maranello, begint het routine te worden. Elke keer als een Ferrari een Grand Prix wint, luidt de 67-jarige geestelijke de klokken. Zo snel mogelijk na de race. Na alle drie de races die er dit seizoen gereden zijn, was het raak. Ook gisteren. Traditiegetrouw verzamelden de fans die op televisie hadden gezien hoe Michael Schumacher in Imola als winnaar over de streep was gegaan zich even bij de kerk, om hun vreugde met de pastoor te delen. `Don Alberto, abbiamo vinto', roepen ze dan, `we hebben gewonnen'. ,,En dan omhelzen we elkaar'', zegt de man die ooit de jongste pastoor van Italië was en destijds van paus Pius XII dispensatie kreeg om zijn vak als 22-jarige uit te oefenen. Gisteren had hij voor de viering van Schumachers overwinning niet veel tijd; in de parochie is de voorbereiding op Pasen in volle gang.

De huidige `klokkenluider van Maranello' verliet tweeënhalf jaar geleden zijn toenmalige parochie in de nabije bergen om zijn overleden collega Don Erio Belloi op te volgen. Die was midden jaren tachtig begonnen met het luiden van de klokken na elke Ferrari-zege in de Formule I. ,,In samenspraak met Enzo'', zegt Don Alberto in zijn pastorie, ,,met wie hij goed bevriend was''. Volgens andere bronnen moest Ferrari niet veel van de katholieke kerk hebben, ook niet van de pastoor. Toen de paus in juni 1988 een bezoek bracht aan de Ferrari-fabriek in Maranello en het aangrenzende testcircuit Fiorano, was Enzo te ziek om de paus te verwelkomen. Vanaf het circuit belde de paus met zijn afwezige gastheer, om hem beterschap te wensen. Twee maanden later was Enzo dood. Elke veertiende augustus, de dag waarop Ferrari stierf, wordt in de kerk nog een mis opgedragen aan de man die Maranello op de kaart zette.

Eén keer reed Don Alberto bezitter van een Ford Fiësta - mee in een Ferrari, met een testrijder uit de fabriek. En één keer ontmoette hij Schumacher, in de fitnessruimte van Ferrari. Even sprak de pastoor met de coureur en hij overhandigde hem een presentje voor zijn moeder, een boek over de kerk van Maranello. ,,Zijn moeder is diepgelovig en ik weet dat ze zich daar voor interesseert.''

Don Alberto ziet Ferrari graag winnen. ,,Omdat het in ons stadje voor vreugde zorgt. Door Ferrari zijn we één grote familie. Een overwinning heeft een zalvende werking, vooral voor armen en zieken, de mensen met pijn.''

De eerste race van het seizoen, een maand geleden in Australië, zag de pastoor midden in de nacht op televisie bij een ernstig zieke man in Maranello. De race begon om vier uur 's nachts en was ruim anderhalf uur later afgelopen, met Schumacher als winnaar. ,,Samen met een verpleegster heb ik in een andere kamer naar la corsa gekeken. De zieke luisterde mee.'' Don Alberto stortte zich vervolgens in het centrum van het stadje in het feestgedruis, net als gisteren, en liet met een druk op de knop de klokken weer luiden. Hij heeft er een mooie term voor bedacht. ,,De symfonie van de overwinning.''

Het restaurant. Rond het middaguur steken arbeiders uit de Ferrari-fabriek de Via Abetone Inferiore over. Als ze voor de middagmaaltijd naar de kantine slenteren, de meesten in hun grijsrode overalls, lopen ze voorbij restaurant Cavallino, vernoemd naar het zwarte steigerende paard uit het logo van Ferrari. Na het passeren van een 12-cylindermotorblok bij de ingang zie je dat logo overal, tot op het papiertje om de tandenstoker.

De mooiste plaats om er van de gerechten en de wijn te genieten is aan een tafeltje in het midden van het restaurant, onder een rode neus met vleugel van een Formule I-wagen en recht tegenover een portret waarop Enzo Ferrari met de onafscheidelijke zonnebril je toelacht.

De oud-mecanicien. De 64-jarige Rolando Levoni leeft nog graag in het verleden. Op drukke dagen als deze fungeert hij als suppoost in het Ferrari-museum. Drieëndertig jaar werkte hij bij Ferrari. Aanvankelijk in de fabriek, aan produktiewagens, vanaf 1966 bij de sportafdeling. Als mecanicien van het Formule I-team ging de in Maranello geboren Levoni in 1990 met pensioen.

Hij koestert de herinneringen aan zijn jaren in de racerij, waar hij als specialist van voorwielophanging zijn intrede deed. In de loop der jaren ontfermde hij zich over alle onderdelen van de Ferrari's, van de banden tot de motor. ,,Kijk, daar sta ik op de foto, met Clay Reggazoni'', zegt Levoni wijzend naar een zwartwitfoto in een reusachtige passepartout. Op het podium viert de monteur met de Zwitserse coureur diens overwinning in de Grote Prijs van Duitsland, op de oude Nürburgring. ,,Ik heb drie decennia met Ferrari-coureurs gewerkt, van Jacky Ickx, Mario Andretti, Chris Amon, Didier Pironi, Jody Scheckter (in 1979 de laatste wereldkampioen in een Ferrari, red.) en Gilles Villeneuve tot René Arnoux.'' Zijn mooiste herinnering? ,,De dag dat Reggazoni in Monza won en een interview in het tv-programma La Domenica Sportiva liet schieten om met ons, de monteurs, zijn overwinning te vieren.''

De band met de coureurs was hecht, zegt Levoni. ,,Met Villeneuve ben ik in 1978 met een personenauto, een Fiat 125 Spyder, meegereden van Anderstorp in Zweden, waar hij de dag ervoor een race had gereden, naar Zolder in België. Een andere monteur reed met Carlos Reutemann mee. Villeneuve en Reutemann maakten er een race door Europa van: wie het eerst in Zolder was. Levoni: ,,Ik was toen wel een beetje bang.'' Reutemann en Villeneuve eindigden gelijk.

Of het Schumacher nu eindelijk gaat lukken om Ferrari de wereldtitel te bezorgen? De oud-mecanicien lacht. ,,Dit jaar is dat geen enkel probleem.''

De coureur. Zondagmiddag 9 april, net na vieren. Op de persconferentie, een half uur na de race, verdeelt Schumacher als winnaar van de Grote Prijs van San Marino zijn aandacht tussen de journalisten in de zaal en vele honderden fans, die onder het raam vanaf het circuit naar hem zwaaien en roepen. Er wappert een Duitse vlag met de tekst `Schumi über alles'. Als de persconferentie voorbij is wuift de tweevoudig wereldkampioen – mentaal fris en fysiek sterker dan ooit – nog één keer naar zijn fans. Tot slot geeft hij een vette knipoog. De tifosi kunnen rustig gaan slapen: Schumacher wordt dit jaar wereldkampioen, in een Ferrari.