Coltrane als een wolk op de wind

Kinderen van beroemde artiesten hebben het niet altijd makkelijk. Zeker niet als zij zich ook nog bewegen in precies dezelfde branche. Zoals popgitarist Sean Lennon nooit zal kunnen tippen aan de prestaties van papa John, zo zal saxofonist Ravi Coltrane nooit de deuk slaan die zijn vader rond 1960 in de jazz sloeg.

Had papa John Coltrane op zijn 35ste al een paar dozijn lp's op zijn naam staan, Ravi heeft op deze leeftijd pas twee eigen cd's gemaakt. Dat hij pas rond zijn 20ste begonnen is verklaart wel iets, maar niet dat hij na sinds zijn Nederlandse debuut in '92 maar zo weinig is gevorderd vergeleken met de `Giant Steps' die zijn vader maakte in enkele jaren.

Het is goed dat hij `Trane' niet imiteert, het is dapper dat hij niet teruggrijpt op geheide standard, maar wat hij er voor in de plaats stelt is niet indrukwekkend. Ravi's toon is aan de droge kant, zijn techniek laat soms te wensen over, maar waar duidelijk het meest aan mankeert is de opbouw van zijn solo's. Lessen over kop en staart en de relatie tussen hoofd- en zijweg lijkt hij slapend te hebben gevolgd, waardoor zijn boodschap net zoveel teweeg brengt als een wolk die gedachtenloos voortdrijft op de wind.

Pianist Andy Milne, met wie Ravi samenspeelde bij collega Steve Coleman, toont meer gevoel voor pakkend drama. Hij gebruikt slechts een klein deel van het klavier, maar wel zo slim dat je bij hem wel bij de les blijft. Luister, dit is de hoeksteen van het bouwwerk, luister, dit is een grappig ornament. Ook de puntig bassende James Genus draagt er aan bij dat je je bij dit kwartet niet bekocht voelt ondanks de nogal zwakke leider.

Dat Ravi Coltrane zich nauwelijks tot het publiek richt, zelfs niet om een stuk aan- of af te kondigen, pleit anders dan bij zijn bevlogen vader (1926-1967) niet in zijn voordeel. Want in zaken van hoog en laag is de wereld van de kunst net zo hard als die van de politiek of het hof.

Als de koning een kop koffie over zijn kruis giet dan zegt men aangedaan `ach, hij is toch menselijk' maar doet een onderknuppel precies hetzelfde dan is `heregod, ook die stommiteit nog'.

Concert: Ravi Coltrane Quartet. Gehoord: 6/4 BIMhuis, Amsterdam. Verder: 8/4 MC Vredenburg (SJU Festival).