Boos en teleurgesteld

BOOS EN teleurgesteld zijn de duizenden gokkers die dachten met Nina Brinks luchtkasteel hun banksaldo tot in de hemel te laten groeien. Dat lukte alleen Nina zelf, die wel doorhad dat je op een zeepbel niet kunt zitten. Sliep uit!

Maar goed, hoe moet het nu verder met World Online en zijn bedrogen uitgekomen beleggers? Voorlopig probeert een aantal via topadvocaat Spong zijn gram en geld te halen. Niet slim, de enige die daar zeker beter van wordt is Spong en de beleggers weten alleen zeker dat het nog meer geld gaat kosten. Het is ook wat kinderachtig. De betrokken beleggers zijn geen kleine amateurs, maar volwassen professionals, die nu klagen dat er een verschil was tussen de voorlopige prospectus, die ruim op tijd beschikbaar was en de correcte feiten bevatte over Brinks handigheidjes, en de definitieve, die misleidend was, maar pas op de dag van de emissie beschikbaar was. Maar ja, toen hadden al die beleggers zich allang gecommitteerd. Bovendien wist iedereen die zijn ogen gebruikte ook zonder prospectus dat World Online het tegendeel was van een solide belegging.

Het is ook zo weinig creatief. Zou het nou niet verstandiger zijn om te proberen om van de gescheurde zak geld die World Online nu is alsnog een ordentelijk bedrijf te maken? Zoals ik al een paar weken geleden zei, is het probleem van World Online dat het geen fundament heeft. Er is geen product, geen potent idee, geen intrinsieke waarde. Maar van het geld kunnen bedrijven worden ingekocht die wel een fundament hebben, zodat de nu vrij zwevende – of beter, vrij vallende – investeringen in aandelen alsnog grond onder de voeten krijgen.

Maar dat kan alleen als Nina Brink verdwijnt. Niet alleen uit het middelpunt van de belangstelling, maar uit het hele bedrijf. World Online is geen Begemann, dat zieltogende bedrijfjes opkocht en door eigen inbreng weer tot leven bracht. World Online moet het juist hebben van de vitaliserende inbreng van over te nemen partijen, dus is het van levensbelang dat het bestaande management bij die partijen niet op blauwgetrapte tenen wegholt. Brink is een garantie dat dat wel gebeurt. Ze weet zich weliswaar uitstekend in te likken bij mensen op wier geld zij haar zinnen heeft gezet, van de familie Sandoz tot Jan-met-de-Beleggerspet, maar ze is ook het levend bewijs van het spreekwoord `als niet komt tot iet, kent iet zichzelve niet'. Brink weet zich absoluut niet te gedragen tegenover mensen die zij van zich afhankelijk acht. Zo iemand doet elk fusieproces genadeloos in burgeroorlog eindigen, en vernietigt daarmee de laatste kans voor World Online.

Niet boos, maar wel teleurgesteld was ik zelf. Teleurgesteld in Minister President Wim Kok, die zich onlangs met zijn collega Blair zorgen maakte over de hoge kosten van internetaansluitingen, waardoor we met ons allen de e-boot naar de eenentwintigste eeuw dreigden te missen. Nu wilde het toeval dat ik net samen met Liesbeth Koenen een boek had geschreven met de voor zich sprekende titel `E-mailetiquette', en aan wie zou je een eerste exemplaar nu beter kunnen aanbieden dan aan die blijkbaar zo bij het onderwerp betrokken Kok? Maar nee hoor, Koks woordvoerder Van der Wulp meldde dat er `te weinig aanknopingspunten' waren. Dat blijkt ook te kloppen. Onze eerste Eerste Minister van de eenentwintigste eeuw heeft inmiddels wel ontdekt wat een muis is, maar knoopt pas eind dit jaar aan op de e-mail. Hij vindt het zeker nog te duur.

Wel boos was de Consumentenbond, die mij deze week sommeerde te stoppen met het misbruik van hun Webtrader-logo. Terecht, en toch bewees de bond daarmee zijn ongelijk.

Dat zat zo. Ongeveer een half jaar geleden presenteerde de Consumentenbond met veel tamtam een eigen keurmerk voor betrouwbare webhandelaren, een logootje net als dat van de Nederlandse Vereniging van Huisvrouwen, dat je als je zonder kleerscheuren door de bondsbeugel kon op je site mocht zetten. Onmiddellijk rees bij velen de vraag of dat keurmerk wel wat voorstelde. Immers, iedereen kon wel zo'n logootje op zijn site plakken, fluitje van een cent, en de bond bleef antwoord op vragen over controle schuldig. Het amusante elektronische blad `Het Hollandse Huishouden, onafhankelijk damesblad voor de man van nu en het mens an sich' (www.hollandshuishouden.nl) besloot meteen de proef op de som te nemen, en zette het logo zonder meer op hun voorpagina. Jammer genoeg vertelde het blad de Consumentenbond bij gelegenheid van een interview al een paar dagen later over zijn actie. Bond boos, logo weg. Maar nog steeds geen woord over hoe de bond dacht de kwaliteit van zijn keurmerk te beschermen. Men zei alleen te vertrouwen dat overtreders onmiddellijk door ijverige bondsleden zouden worden aangebracht – hoe die leden zomaar moesten weten dat iemand het logo ten onrechte voerde, bleef ook al duister.

Toen, eind oktober 1999, sprak ik met het blad af dat ik het logo op mijn eigen site zou zetten, recht voorop, lekker zichtbaar voor de tientallen Nederlandse bezoekers die daar elke dag een tijdje in rondneuzen. Dat werd ook in Het Hollandse Huishouden vermeld, zonder de naam van de site of de maker te onthullen. Er gebeurde niets.

Wel, inmiddels weten we dat de Consumentenbond zijn Webtrader-logo onthoudt aan viezeriken die iets met seks te maken hebben maar wel uitdeelt aan nogal schaduwrijke web-entrepreneurs, dat het met de ijver van die leden wel meevalt en met de controle op het gebruik en de betrouwbaarheid van het Webtrader-logo dus niet. Ruim vijf maanden duurde het voordat iemand de bond tipte. Vijf maanden! Er zijn wel in kortere tijd fortuinen bij elkaar gestolen. Goed, ik had nooit zo'n loodzware last naar de bank hoeven torsen als Nina Brink ten behoeve van haar kindertjes deed, maar toch had misbruik van het imprimatur van de bond me heel wat kunnen opleveren – als er op mijn site (www.xs4all.nl/~riksmits) tenminste wat verhandeld werd. Dat is niet zo. Mijn `Linkshandig universum' bevat alleen van alles over het wonderlijke verschijnsel van linkshandigheid, iets waar geen droog brood aan te verdienen valt. Als de Consumentenbond dat al gezien heeft, begreep dat hier sliep-uit geroepen werd, is dat aan hun humorloze sommatiebriefje niet te merken.