Stimulering

Als u een buitenlandse gast moet uitleggen tot welk niveau van welvaart wij in Nederland gestegen zijn, dan moet u dat eens proberen aan de hand van het fietsstimuleringsplan. Er kan maar één land zijn waar zo'n plan bestaat.

Nederland. Land van melk en honing.

Tot voor kort kende ik alleen vaag het woord: fietsstimuleringsplan. Er hoort nog een andere term bij: De Nationale Fietsbon. Maar daarover later. Dankzij een rondschrijven van mijn werkgever raakte ik onlangs tot in details op de hoogte van dit wonderlijke plan. Hij schreef me: ,,Sinds enige tijd bestaat er een landelijke stimuleringsregeling voor fietsgebruik ten behoeve van (gedeeltelijk) woon-werkverkeer met een aantal fiscale voordelen. Naast het fiscale aspect biedt het gebruik van een fiets onder andere het voordeel dat het milieu minder belast wordt en de fysieke conditie van de fietser verbetert.''

Wat blijkt? De fiscus gunt je als werknemer een financieel voordeel als je van het fietsstimuleringsplan gebruikmaakt. Het gedeelte van je jaarlijkse winstdelingsbedrag dat je voor de aanschaf van een fiets aanwendt, wordt fiscaal niet belast. De fiets mag maximaal 1.650 gulden kosten en je kunt er ook nog 550 gulden aan accessoires, onderhoud en zelfs regenkleding (het is nu eenmaal een Nederlandse regeling) bij optellen. Iedereen mag deelnemen, ook zij die al een reiskostenvergoeding of lease-auto hebben.

Wat moet je doen om al dit heerlijks deelachtig te worden? Een korte verklaring invullen, waarin je opgeeft welk traject van het woon-werkverkeer je met je fiets wilt afleggen.

Moet je dit traject ook daadwerkelijk elke dag gaan fietsen? Welnee. Dat is nu juist het aardige én eigenaardige van dit plan: er wordt alleen in theorie een tegenprestatie van je verlangd. De overheid hoopt ons op deze manier op de fiets naar het werk te krijgen, maar de fiscus kan moeilijk elke morgen een controleur bij mijn deur zetten om na te gaan of ik me ook echt in het zadel slinger. Als ik lopend of autorijdend naar mijn werk blijf gaan en mijn fiets aan mijn zoon geef, kraait er geen fiscale haan naar.

Zo kan ik op kosten van het rijk het milieu blijven belasten en mijn fysieke conditie verder laten verslechteren. Merkwaardig dat de fiscus, anders zo streng, ons tot zulke gemakkelijke fraude wil verleiden. Er schuilt toch geen addertje onder het gras? Dat je 's avonds thuiskomt en er zich plotseling toch een schaduw van de gevel losmaakt met de boodschap: ,,Fiscale recherche. Waar is uw fiets?''

Nou ja, dan zien we wel verder. Ik ga nu eerst mijn verklaring invullen. Pas daarna krijg ik van mijn werkgever de fietsbonnen waarmee ik bij de handelaar mijn fiets kan kopen. De factuur van de handelaar moet ik weer naar mijn werkgever sturen. Zo houden we elkaar gezellig aan het werk.

Jammer dat ik meer van wandelen dan van fietsen houd. Kan er geen wandelschoenstimuleringsplan worden ontwikkeld?