Nieuwe stap in de evolutie

Een van de voordelen van een haas zijn, is dat je vrijwel direct na je geboorte al hard en ver kunt lopen. Geiten idem: ze zijn nauwelijks ter wereld of ze maken hun eerste wankele sprongen. Dat mensen de eerste één à twee jaar vreselijk zitten te modderen en daarna nog jaren gauw moe worden van wandelen, laat zich evolutionair verklaren: door onze aanvankelijke immobiliteit hebben we minder afleiding, zodat we al jong worden gedwongen tot contemplatie en het ontwikkelen van denkkracht. Als mensenbaby's op dag één al tien kilometer per uur haalden, leefden we nu vermoedelijk nog in het stenen tijdperk.

Helaas is de evolutie feilbaar: veel volwassenen kunnen juist het best nadenken terwijl ze wandelen, liefst over lange afstanden in mooie buitenlanden, en daarmee moeten ze stoppen zodra ze kinderen krijgen. Gevolg: jonge ouders denken te weinig en daardoor vertraagt de evolutie van homo sapiens. Als het ouderschap niet zo'n rem op het wandelen was, hadden we nu waarschijnlijk al kolonies op Mars.

Dit probleem is onlangs opgelost door Gerjan Koster en Marianne Durieux, die zo van langeafstandswandelen hielden dat ze er per se mee door wilden gaan toen ze kinderen kregen. Ze probeerden het eerst met een bolderkar. ,,Maar die kon niet mee in de trein en je kon 'm niet over een hek of een muur tillen'', aldus Durieux. Fietstochten bleken overigens ook bezwaarlijk, 's winters in het bijzonder, doordat kleine, niet trappende passagiers dan de neiging hebben onderkoeld te raken. Koster en zijn echtgenote experimenteerden een paar jaar en het resultaat is er nu: demontabel, inklapbaar, mee te nemen in vliegtuig, trein of achterbak, en als het moet in de optionele rugzak plus twee wieltassen. In twee tot drie minuten zit de Rambler Explorer in elkaar en heb je twee bankjes met vier kleine zitplaatsen, vier tassen waarin alle bagage voor een meerdaagse wandeling past, en dat alles op vier wielen die bij hoogteverschillen tot vijftien centimeter alle vier aan de grond blijven. Eén volwassene trekt het voertuig voorwaarts; bij het bestijgen van bergen kan een tweede volwassene de optionele duwstangen aan de achterkant van de wagen ter hand nemen.

Koster en Durieux liepen/reden met de Rambler, en daarin hun drie kinderen, langeafstandspaden in Wiltshire en Yorkshire, en leenden de bolderkar nieuwe stijl uit aan andere gezinnen. Tientallen details werden veranderd en bijgesteld, en in mei gaat de verkoop van start. Het idee is zeker niet dat de kinderen geen stap meer verzetten. Durieux: ,,Het gaat erom dat ze nu niet meer hoeven te lopen als ze moe zijn. Doordat ze dat weten, gaan ze makkelijker mee.'' Koster: ,,We wilden dat onze kinderen het wandelen ook leuk zouden vinden.'' Hij wijst op de treeplank aan de achterkant: ,,Dan komen ze niet voor de wielen als ze onderweg uitstappen.'' Durieux: ,,Want als ze iets leuks zien, willen ze meteen uit de kar.''

Als gespreksonderwerp blijkt de Rambler goed te functioneren, maar dat doen Marskolonies ook. Tijd voor de realiteit. Testpassagiers Rosa (2) en Anna (8) nemen hun posities in aan het begin van het Agenda-testparcours op de Hoorneboegse Heide bij Hilversum. Een geasfalteerd en lichtelijk dalend fietspad is uiteraard peanuts en een horizontaal zandpad blijkt ook geen uitdaging. Het gaat over in een rul ruiterpad – nog steeds geen probleem. Om de test aan te scherpen plooit de moeder van Rosa en Anna zich tijdelijk tussen de bankjes. Het trekwerk blijft goed te doen, al voelt dat na een paar dagen Karpaten of een weekje Zweden vast anders. De volwassen passagier stapt uit, Anna krijgt opdracht zichzelf en Rosa goed vast te houden, en we gaan in snelwandeltempo dwars over de hei vol bobbels en kuilen. Pas in een geaccidenteerde zandverstuiving wordt het wenselijk de aandrijfkracht te verdubbelen, terwijl Rosa het comfortabele deinen inmiddels leuk genoeg vindt om zich aanmerkelijk stiller te houden dan in het begin. En inderdaad, de Rambler laat zich met enige inspanning over een één meter hoog hek tillen. Passagiers van onder de drie kunnen niet los in de kar, in oneffen terrein al helemaal niet, maar een tuigje is leverbaar. Ook handig: in combinatie met de duwstangen zijn de achterste wielen van een blokkeerinrichting voorzien, opdat kinderen niet aanmerkelijk sneller van bergwandelingen terugkeren dan hun ouders.