Een lollige formule

Het was nog lastig afspreken. Onder het oude stadhuis van Den Haag bevindt zich sinds januari het eetcafé De Catacomben. Volgens de bewaarde uitnodiging voor de opening zijn in deze kelders vier restaurants, twee cafés en een bar gevestigd. Waar moesten we elkaar – m'n telefoon heeft kuren – treffen, zonder het gevaar te lopen in verschillende tenten eenzaam in een glas te gaan zitten turen en boos op de klok te kijken? We kwamen overeen om in het niet-restaurant af te spreken waarvan de naam met de laagste letter van het alfabet begon.

Allemaal overbodig, bleek bij aankomst op het eind van een zaterdagmiddag: centraal in de kelders zit een rond barretje met een straal van anderhalve meter, dat binnen het complex nog het best als een soort rotonde kan worden beschouwd. Bij de rotonde rechtsaf ligt een Caraïbisch restaurant, dat voor de gelegenheid Las Catacumbas heet. Op tweevijfde van het verkeerspleintje ligt een eetcafé met een `Midden-Oosten-kaart', zoals de behulpzame, in krakend wit uniform gestoken barman uitlegt. Op rechtdoor ligt het Franse restaurant `Metro': met zijn witte tegeltjes en haltebord een zo nauwkeurig mogelijke nabootsing van een Parijs metrostation. Wie bij viervijfde afslaat, bevindt zich in een oosters georiënteerde eetgelegenheid. De pompbediende heeft het over Japanse, Maleisische en Laotiaanse gerechten. Je vraagt je af hoe al die `keukens' uit één keuken moeten komen, maar met de twintig koks waarvan de bartender rept, zou 't moeten kunnen.

De kraanbestuurder legt ook uit dat er reeds honderdzestig reserveringen zijn en dat op de barkrukken blijven hangen natuurlijk geen probleem is, maar dat, als we willen eten, bespreken raadzaam is. De keuze is snel gemaakt: Caraïbisch. De laatste halve keer dat ik die keuken proefde, beviel die namelijk zeer goed. Dat `halve' kwam als volgt: het was bij een Guadeloups of Trinidads en Tobagees – daar wil ik vanaf wezen – visrestaurant in Londen. Nog vóór het hoofdgerecht werd mijn gezelschap nogal onwel, zodat de schaaldierenstoofschotel moest worden afbesteld. ,,Gaat niet', zei de uitbaatster. ,,Ligt al in de pan.' En zo kwam het dat ik met een kreeft in een doggy-bag op schoot in een taxi terug naar het logeeradres moest. Zelfs opgewarmd bleek het beest in zijn Caraïbische saus van exquise klasse te zijn.

De aanduiding `Caraïbisch' slaat alleen op de uitgebreide kaart, want de muurvissen van de Xenos, een Praxis-tegelwandje en wat vruchtbaarheid symboliserende Gamma-sculpturen kunnen van overal tussen Kreeft- en Steenbokskeerkring afkomstig zijn. Maar dat moet kunnen. Het reserveren bleek geen loze suggestie: het loopt snel helemaal vol. En dat geldt ook voor de rest van de gewelven.

Vooraf nemen we voor iets minder dan een tientje callaloo, soep van spinazie, varkensvlees, schaaldieren en kokosmelk, en voor ƒ13,50 gambas curry dulce, garnalen met kerrie en salade. De soep smaakt uitstekend, ondanks dat er meer nootmuskaat in zit dan in Groninger metworst. De mooi glimmende, verse garnalen blijken van twee soorten en de flinters rauwe prei maken er een fris, veelbelovend voorgerecht van.

Als hoofdgerecht nemen we – gelukkig, ze hebben hem hier ook – estofado marinero, stoofschotel voor een meevallende ƒ32,50 met onder andere krab, kreeft en mosselen. En daarnaast valt de keus op lamsbout met guavejus.

De stoofschotel ziet er fantastisch uit: behalve de ingrediënten die de kaart heeft beloofd, zitten er ook inktvisringen en stukken vis in. Van de kreeft is er één schaar en een moot van de staart. Die laatste valt lelijk tegen, want plots is er een aperte whiff ammonia, zoals je die ook wel eens ruikt bij het in de zomer openmaken van een doosje camembert uit het kerstpakket. Maar dan erger: tranen in de ogen. Kok, hoe kan zoiets nou gebeuren? Het lamsvlees is daarentegen weer erg lekker.

De diversiteit van De Catacomben is absoluut een lollige formule en gelet op de aanloop zit de neringdoende dan ook op rozen. Maar de logistiek van het combineren van al die `keukens' zal – zie de ammonia – toch een keer moeten worden nagelopen.

Stuur uw tips en opmerkingen naar de auteur: mstekete@nrc.nl