Deutsche wilde Dresdner opslokken

De fusie tussen Deutsche en Dresdner is uitgelopen op een mislukking. Nog geen maand na bekendmaking van de plannen werd duidelijk dat Deutsche de concurrent ijskoud wilde overnemen.

,,Het mislukte huwelijk tussen Deutsche en Dresdner Bank is een blamage. Het is een waarschuwing hoe je niet moet fuseren'', zei de voorzitter van de Duitse vereniging van aandeelhouders. Een maand geleden kondigden beide banken nog triomfantelijk aan dat ze het grootste geldinstituut van de wereld zouden vormen. Gisteren bleek dat het ambitieuze project jammerlijk op de klippen is gelopen.

Dresdner-topman Bernhard Walter en Deutsche Bank-topman Rolf Breuer hadden de fusieplannen nog niet kenbaar gemaakt of er stak een krachtige tegenwind op uit beide bankhuizen. Kennelijk kwamen de bankiers bij de kleinere Dresdner Bank, de nummer drie in Duitsland, toen pas tot de ontdekking dat ze door de grote Deutsche Bank dreigden te worden opgeslokt.

Nog geen maand na bekendmaking van de plannen werd duidelijk dat de grotere partner helemaal niet uit was op een `samenwerking tussen twee gelijken'. Deutsche Bank wilde de concurrent ijskoud uit de markt halen en overnemen. De parel waarop Deutsche Bank mikte was de Londense zakenbank-dochter van Dresdner Bank, Kleinwort Benson, die gespecialiseerd is in bijvoorbeeld emissies en advies bij fusies en overnames. Hooguit vijf procent van het 7.500 man tellende personeel wilde de Deutsche Bank overnemen, de rest van Kleinwort zou worden verkocht.

De baas van de Global Marketsafdeling van Deutsche Bank, Edson Mitchell die als een `ster' geldt, verzette zich hevig tegen integratie van beide zakenbank-afdelingen. Hij vond directeur Josef Ackermann al snel aan zijn zijde. Ackermann, die in de top van Deutsche Bank verantwoordelijk is voor de zakenbank en geldt als gedoodverfde opvolger van Breuer, zag aanvankelijk nog iets in de fusie maar werd gaandeweg sceptischer. Al snel bleek dat Breuer niet tegen beide bankiers was opgewassen en voor hun argumenten Kleinwort af te stoten door de knieën ging.

Maar met die boodschap kon Dresdner-voorzitter Walter niet thuiskomen. Terwijl tal van Amerikaanse zakenbanken hun belangstelling al kenbaar maakten voor de Londense dochter, raakte Walter bij zijn eigen bank onder vuur. Walter, die altijd als man van de medewerkers gold, wilde nu duizenden arbeidsplaatsen vernietigen, zeiden de critici. De ontevredenheid bij Dresdner Bank groeide met de dag. De beste specialisten bij Kleinwort waren al druk doende naar concurrenten over te stappen. Tegelijkertijd begonnen klanten uit het particuliere bankbedrijf weg te lopen omdat ze er niets voor voelden bij Bank 24 van Deutsche Bank terecht te komen zoals was afgesproken.

Deze week besloot Walter aan de noodrem te trekken. Hij zou er voor waken dat ,,de krenten uit de pap'' werden gehaald. De integratie van Kleinwort Benson moest zonder grote ingrepen worden voltrokken, eiste Walter. Daar wilde Deutsche Bank-directeur Ackermann niet van horen. Toen Breuer gistermiddag in de hoge banktoren te Frankfurt lunchte met de Raad van Toezicht barstte de bom bij het dessert. In een woedende verklaring blies Dresdner Bank de onderhandelingen af. De bruid had geen trek meer op het huwelijk te verschijnen.

Het abrupte einde van de fusieplannen is voor alle deelnemers een blamage. De mislukking is extra pijnlijk omdat uitgerekend de betrokken bankiers hun kracht zien in het adviseren van bedrijven bij fusies en overnames. Het imago van Finanzplatz Deutschland heeft daarmee een flinke deuk opgelopen. Bovendien zal de prijs voor het fiasco hoog zijn. Voor alle drie de partijen – Dresdner Bank, Deutsche Bank en Allianz dat een belangrijke aandeelhouder is in beide banken – waren er belangrijke economische motieven voor de fusie. Dresdner Bank is volgens beursanalisten in Europa te klein om zelfstandig te overleven. Deutsche Bank wilde met de fusie de sprong maken naar de internationale liga van effectenbanken. Op eigen kracht zal het niet lukken om de Amerikaanse leiders in de branch zoals Goldman Sachs, Merrill Lynch, Morgan Stanley en J.P. Morgan te verdringen. En Allianz loopt nu de kans mis om de 10 miljoen kleinere particuliere klanten te bedienen, die het via Bank 24 van Deutsche Bank erbij had gekregen.

Bovendien ging de fusie om meer dan alleen kostenbesparingen en synergievoordelen. Het ging er ook om of de grote Duitse banken in de verhevigde internationale concurrentiestrijd in staat zouden zijn een efficiënt concern te kunnen smeden. De weinig rendabele markt van kleinere particuliere klanten zou immers worden afgestoten aan Allianz, zodat de nieuwe bank zich op kernactiviteiten zou kunnen concentreren. Ook was de fusie een verdere stap op weg naar ontbinding van de Deutschland A.G., met zijn kruisbelangen van banken en bedrijven want Allianz zou haar aandelen in beide banken kwijtraken.

Nu het de twee Duitse banken niet is gelukt samen een sprong voorwaarts te maken zijn beide potentiële kandidaat voor een overname geworden. Allianz heeft al gedreigd zijn beschermende arm op de schouder van Dresdner te zullen terugtrekken en heeft de top gewaarschuwd voor een vijandig overnamebod. Het is niet denkbeeldig dat buitenlandse banken het heft in handen nemen en de consolidatie van de Duitse geldinstituten zullen afdwingen, die ze zelf niet voor elkaar krijgen.

    • Michèle de Waard