Weill

Hoewel de 250ste sterfdag van Bach alle andere verjarende componisten in de schaduw stelt, gaat de herdenking van sterf- én geboortejaar van Kurt Weill (1900-1950) niet onopgemerkt voorbij. Op EMI verscheen de eerste opname van de opera Die Bürgschaft (1932), Weills grootste muziekdramatische werk ooit. Die Bürgschaft was de laatste opera die in Duitsland in première ging voordat Hitler de macht greep, en inhoudelijk is het sombere, kritisch-realistische libretto onlosmakelijk verbonden met de tijd van ontstaan. De moraal van Weills verhaal: mensen moeten elkaar vertrouwen, anders maakt beschaving plaats voor wildernis.

Die Bürgschaft is het eerste werk uit Weills post-Brecht periode en de tekst, geschreven door Weill en librettist Caspar Neher, mist Brechts brille nodig. Brecht deed Weills werk dan ook nijdig af als `mediocer gemodder', maar muzikaal is die kritiek niet gerechtvaardigd. In flarden doet Die Bürgschaft denken aan Strawinsky's vijf jaar eerder gecomponeerde Oedipus Rex, in opzet houdt het werk het midden tussen een opera en een oratorium. Monumentale koren leveren commentaar, `decadente' walsen en marsen echoën Weills eerdere werken.

De uitvoering, een opname van een productie die vorig jaar ging bij het Spoleto Festival in de Verenigde Staten, laat aan meeslependheid en hoekigheid niets te wensen over, en de onvoorwaardelijke ernst van Die Bürgschaft biedt zonder meer een waardevulle aanvulling op het sterk door Brecht gekleurde beeld van Weills oeuvre. Maar in het aanhoudend zwaarwichtige engagement van zowel tekst als muziek doet Die Bürgschaft óók des te sterker terugverlangen naar de parodiërende kwaliteiten van Mahagonny en Die Driegroschenoper.

Kurt Weill, Die Bürgschaft. Spoleto Festival USA Orchestra/Westminster Choir o.l.v. Julius Rudel. (EMI, 7243 5 56976 2 2)