Hakker en technicus samen naar Sydney

Judoka Mark Huizinga, kandidaat voor een olympische medaille, neemt zijn vriendin mee naar Sydney. Ze zit niet op de tribune, maar doet zelf mee. ,,Ik wil ook een medaille'', zegt Edith Bosch.

De judoka's Edith Bosch en Mark Huizinga vormen sinds anderhalf jaar een stel. Het komt regelmatig voor dat ze in hun huiskamer in Vlaardingen worpen en grepen doornemen. ,,Dan zitten we samen op de computer naar de ranglijsten te kijken. Komt er een judoka ter sprake, dan doet Mark haar stijl even voor'', vertelt Bosch.

Ze heeft veel baat bij de adviezen van Huizinga. ,,Hij weet er zo veel van. Van hem kan ik ook kritiek hebben. Mark is een technicus, ik ben meer een hakker'', zegt Bosch. Maar ook Huizinga heeft profijt van Bosch. ,,Ik kan me optrekken aan haar jeugdige fanatisme. Ik heb na al die jaren weleens geen zin om te trainen, maar op zo'n moment word ik aangestoken door haar gedrevenheid en enthousiasme.''

Bosch en Huizinga leerden elkaar bij de WK van '97 in Parijs kennen. Niet veel later werden ze verliefd, maar omdat Huizinga nog een relatie had, duurde het nog geruime tijd voordat ze verkering kregen. ,,Op 6 december 1998 hebben we voor het eerst gezoend'', weet Bosch nog precies. ,,Het is misschien een beetje raar: zo'n druk kind als ik met zo'n rustige vent. Ik ben echt een ratelbekkie. Maar het gaat perfect.'' Ze wilde vroeger eerst ballerina worden, maar koos uiteindelijk voor een totaal andere sport, judo. Aandacht voor haar uiterlijk heeft ze nog steeds. ,,Je hebt veel manwijven in het vrouwenjudo. Ik wil op en top een vrouwtje zijn.''

Bosch en Huizinga hebben de pech dat ze elkaar op de grote toernooien niet of nauwelijks in actie kunnen zien. Ze moeten altijd op dezelfde dag judoën. Daar hebben ze onlangs goede afspraken over gemaakt. Ze bemoeien zich op de wedstrijddag alleen met zichzelf. Huizinga: ,,We zijn egoïst genoeg om onze eigen prestaties voorop te stellen. Het judo gaat altijd voor, daar zijn we duidelijk in.''

Gisteren deden ze mee aan de Grand Prix van Rotterdam. Toch was er een moment voor een korte samenkomst. Bosch moest na haar verlies in de halve finale lang wachten op haar partij om het brons en had zodoende tijd om een paar partijen van Huizinga te bekijken. Luidkeels moedigde ze haar vriend aan. Meteen nadat hij de finale had bereikt, zocht Bosch hem aan de rand van de mat op. Daarna won ze zelf haar wedstrijd om de derde plaats en kon toen op de tribune plaatsnemen om Huizinga op overtuigende wijze goud te zien winnen. Met een beeldje, dat bij de eerste plaats hoorde, en een bronzen medaille gingen ze samen terug naar Vlaardingen.

Ook op de Spelen komen ze op dezelfde dag in actie. Ze hopen elkaar na afloop hun medaille te kunnen laten zien. Huizinga won vier jaar geleden in Atlanta al brons. Bosch heeft die medaille al eens omgehad. Het voelde lekker aan. ,,Ik ben in Sydney een debutante, maar dat zegt me niets'', zegt de 19-jarige judoka. ,,Er zijn sporters die al blij zijn dat ze mogen meedoen. Dan hebben ze aan mij een verkeerde. Ik ben een streber. Ik wil met een medaille thuiskomen.''

Pas sinds een paar dagen weet Bosch definitief dat ze naar Sydney mag. Ze moest in Nederland in de klasse tot 70 kilogram met Claudia Zwiers strijden om een olympisch ticket. Zwiers had in Rotterdam de laatste gelegenheid om Bosch in te halen, maar ze gooide al voor het toernooi de handdoek. Bosch zat in het krachthonk toen ze donderdagavond het voor haar heuglijke nieuws hoorde. ,,Ik was aan het bankdrukken, moest het gewicht nog twee keer omhoog drukken. Riep iemand ineens: `Claudia doet niet mee'. Ik liet van schrik het gewicht op mijn borst vallen. Moesten twee mannetjes het bij me weghalen.''

De afzegging van Zwiers zorgde voor een ontlading bij Bosch. ,,Want toen was ik echt zeker van Sydney. Ik had weliswaar een grote voorsprong op Claudia, maar je weet het nooit.'' Ondanks de zekerheid over haar olympische uitzending was ze gisteren toch nog wel wat zenuwachtig. ,,Als ik hier in de eerste ronde op mijn bek was gegaan, zou iedereen hebben geroepen dat die Bosch er toch niets van kan.'' Ze deed de afgelopen twee maanden aan liefst zes A-toernooien mee. ,,Ik moest wel. Er was in mijn gewichtsklasse nog iemand (Zwiers, red.) die naar Sydney wilde. Nu het allemaal voorbij is, heb ik nog steeds niet het gevoel dat ik verrot ben. Maar misschien word ik binnenkort wel ziek. Dat zie je ook vaak met mensen die op vakantie gaan.''

Bosch, oud-wereldkampioene bij de junioren, stond aanvankelijk in de schaduw van Zwiers. Haar Haarlemse concurrente is zeven jaar ouder en heeft veel meer ervaring. Zwiers won in 1996 olympisch brons. Bosch en Zwiers hielden elkaar in onderlinge partijen in evenwicht. Maar de zege die Bosch onlangs in Boedapest op Zwiers boekte, betekende de doorbraak voor de jongere judoka. ,,Ik ging toen ook helemaal uit mijn stekker'', vertelt Bosch. ,,Ik voelde me in die partij zo ontzettend sterk. Nu ga ik haar eraf gooien, dacht ik. Ik domineerde de hele partij. Het was het begin van het einde voor Claudia.'' Bosch voelde ineens geen stress meer. ,,Ik had vroeger nog weleens een paniekaanvalletje. Ik was niet bang voor het judo zelf, maar voor de gevolgen als ik zou verliezen.''

Bosch kan nu openlijk met vriend Mark Huizinga over de Olympische Spelen praten. ,,Dat onderwerp was tot vorige week taboe bij ons thuis. Nu ik zeker van uitzending ben, hebben we er vrijdag een hele avond over gesproken. Over het kledingpakket, over de trainingsstage, over het olympisch dorp.'' Soms beseft ze nog niet dat ze naar Sydney mag. ,,Dan vraag ik Mark of hij me even wil knijpen. Hij zegt dan dat ik het allemaal echt zelf verdiend heb.''