De nieuwe Jezus heet Elián

De zesjarige bootvluchteling Elián Gonzalez verenigt de Cubaanse gemeenschap in Miami. In `Little Havana' is de tijd van wonderen aangebroken. `Elián is het teken dat de bevrijding van Cuba nabij is.'

,,Dit kind is de redder van Cuba, hij is ons gezonden door God'', zegt de vrouw. Ze moet helemaal huilen boven haar spandoek waarop 'Amerika = Vrijheid' staat. ,,Kijk maar naar zijn slaapkamerraam'', dringt de vrouw aan. ,,Ziet u dan niet dat op die ruit de beeltenis van de Madonna is verschenen. Ziet u dat niet?!''

Magisch realisme in Miami. Ook vandaag is het circus in de Cubaanse wijk Little Havana compleet. Met trillende vinger wijst de vrouw naar het witte huisje waar de Elián Gonzalez woont, het kindje uit Cuba dat in november door vissers uit zee werd gevist. Zijn moeder en stiefvader moesten hun bootvlucht met de dood bekopen, Elián werd na twee dagen drijvend op een autoband gevonden. Dolfijnen hebben hem van de verdrinkingsdood gered en de haaien op afstand gehouden, heeft Elián zelf gezegd.

,,Ze zullen je profeet noemen, mijn kind'', kondigde de hulpbisschop van Miami afgelopen woensdag al aan. Op een grote gebedsbijeenkomst voor het huis van Elián sprak de monseigneur het jongetje toe: ,,Je zal voor de Heer verschijnen en de redding van zijn volk aankondigen.''

De vrouw twijfelt er vandaag niet aan wat de bisschop bedoelt. ,,Elián is het teken dat de bevrijding van Cuba nabij is.'' Uitdagend kijkt ze naar haar mededemonstranten, die instemmend knikken. ,,Hij is onze nieuwe Jezus'', beaamt een man. ,,Dankzij dit kind komt de democratie in Cuba terug.'' ,,Want Castro is een monster dat moet worden afgemaakt'', voegt zijn buurman er wat minder christelijk aan toe.

Sinds tijden is de Cubaanse gemeenschap in de Verenigde Staten niet meer zo verenigd geweest als nu. Een derde van de bevolking van Miami bestaat uit Cubanen die het regime van Fidel Castro ontvlucht zijn. Sommigen om politieke en velen om economische redenen. In de strijd om het jongetje hebben ze een gezamenlijk symbool gevonden.

Fidel Castro claimt dat Elián Gonzalez bij zijn biologische vader in Cuba thuishoort. Met zwaaiende vinger en donderende preken heeft Castro heel Cuba gemobiliseerd tegen de `kapitalistische mafia' in Miami die de `zoon van Cuba' zou hebben ontvoerd. De Amerikaanse president Clinton en zijn immigratie- en naturalisatiedienst INS zijn het met Castro eens dat Elián terug moet naar zijn vader. De Amerikaanse wet zegt dat kinderen bij hun biologische ouders thuishoren.

De Cubaanse gemeenschap in Florida is het daar absoluut niet mee eens. ,,Elián heeft recht op een niet-communistische opvoeding,'' zegt een oudere dame in het restaurantcomplex in Little Havana, waar op zondag de hele gemeenschap samenkomt. ,,Als zijn vader echt van Elián zou houden, zoals ik van mijn kinderen, zou hij zorgen dat zijn zoon een toekomst heeft.'' Twintig jaar lang, vertelt Georgina Alfonsin, heeft ze na haar vlucht uit Cuba hier in Miami als naaister gewerkt. Twaalf uur per dag stikken en zomen. Zeven dagen per week. Maar haar dochter is nu directeur public relations in Washington, en haar zoon advocaat met een master in business in Miami. ,,Dàt is om je kinderen geven'', zegt ze terwijl ze in haar slappe koffie roert. ,,Je kind de kans geven die hij in Cuba niet krijgt.''

De vrouw wordt onderbroken door een man op witte schoenen. ,,Sorry hoor!'', zegt hij en wringt zich er tussen. ,,De échte familie van Elián is niet dat laffe lor van een vader, maar zijn oudoom en zijn nicht die hier voor hem zorgen.''

Volgens de man is de Amerikaanse wet op Elián niet van toepassing ,,omdat in Cuba alleen Castro iets te vertellen heeft''. Het terugsturen van het kind naar zijn vader zou ,,de uitlevering betekenen van een onschuldig kind aan de bloedigste dictator van deze aarde''. Erger dan Franco, en erger dan Hitler is Fidel Castro. ,,Wist u dat niet?'' Ook hij denkt dat Elián ,,een soort kindje Jezus'' is: ,,Hij is uit het water gered om het Cubaanse volk te vertellen dat het einde van Castro nabij is en tragisch zal zijn.'' Als Elián wordt teruggestuurd zal het kind in Cuba de opstand leiden, weet de man. ,,Dan wordt Fidel gelyncht door de wraak van het volk.''

Voor het huis van Elián verstrijkt de dag inmiddels met wachten. Een kleine honderd fotografen en cameramensen verdringen zich voor hun nieuwste shot van wat in de Amerikaanse kranten inmiddels `het meest gefotografeerde kind ter wereld' wordt genoemd. Er staan koelboxen, klapstoelen en tenten. Het televisiestation CBS heeft zelfs elektrische ventilatoren opgehangen om zijn journalisten koelte toe te blazen.

De pers verveelt zich, want de familie is niet thuis. Vandaag geen vertederende beelden van Elián, spelend met zijn witte konijn. `Esperanza' (Hoop) heet het dier, weet de NBC-verslaggever te vertellen. Bij de Cubaanse buren is het feest, ratelend en trommelend eren ze een van hun Afrikaanse goden. Wilde dansen, veel extase. Tegen het raam een poster: `Elián heeft Christus ontmoet.' Eindelijk, als de zon al bijna onder is, komt er een zwarte Mercedes de straat in gedraaid. De lampen van de televisiestations floepen aan. ,,Eliáán'', juichen de buren, en onderbreken hun feest. ,,E-eliáááán, E-eliáááán'', scanderen de honderden Amerikaanse Cubanen met hun spandoeken. ,,Is het een heilige of niet?'', zegt een van de joelende vrouwen, alsof het haar favoriete filmster is.

Daar is hij dan, de kleine Elián. Het jochie maakt een vluchtig V-teken met zijn hand en loopt dan onbewogen naar binnen. Good Morning America vroeg hem vorige week wat hij leuk vond in Cuba. ,,Niks'', antwoordde Elián toonloos. En wat vond hij leuk in Miami? ,,Niks.''

,,Arm kind'', zegt Melchior Casals. Die avond heb ik met de Cubaanse cineast Casals ver van Little Havana afgesproken. Hij wil liever niet door zijn landgenoten worden gehoord. ,,Absurd'', zegt Casals over de hele affaire. ,,Als we dan toch bij de bijbel blijven, denk ik aan koning Salomo.'' Ook die oude joodse koning moest beslissen over het lot van een kind. Twee vrouwen beweerden allebei de moeder te zijn. Salomo verordonneerde het kind in tweeën te hakken, zodat ieder de helft zou krijgen. Toen één van de vrouwen smeekte het kind dan maar aan de ander te geven, wist Salomo dat zij de echte moeder was. ,,Het drama van Elián is dat niemand loslaat'', zegt Casals. ,,Niemand is de echte ouder. Want beide kanten blijven trekken. Het kan niemand iets schelen of dit kind in tweeën scheurt.''