Het witte bastion

Het is altijd vermakelijk om een clubje deftige heren het `multiculture drama te zien analyseren (Z 24 maart). Maar Entzinger maakt het pas echt bont als hij cultuurbotsingen tot privé-problemen reduceert.

Als voorbeeld noemt hij de leraar die eindelijk voor zijn homoseksualiteit uitkomt en vervolgens door Marokaanse jongens in elkaar wordt geslagen. `Moet de onderwijzer privé en school scheiden of ga je met die Marokkaanse jongens praten?', vraagt hij zich retorisch af. Maar helemaal stuitend wordt het als hij rept van meisjes die schaars gekleed door een wijk met Turkse en Marokkaanse jongens fietsen en dan verbaasd zijn dat ze nagefloten en lastiggevallen worden. `Wie moet zich dan aan wie aanpassen?', besluit hij twijfelend, om vervolgens vast te stellen dat het om een `individueel probleem' gaat dat `mensen maar met elkaar moeten uitzoeken'.

Dank u, meneer Entzinger, dank u. Theo van Gogh heeft zich wel eens boos gemaakt over Nederlanders die voor migranten kruipen. Nu wil ik Entzinger niet meteen in die categorie onderbrengen, maar hij wekt wel de indruk dat het hem aan morele moed ontbreekt om op te komen voor zaken die als geen ander bepalend zijn voor de Nederlandse cultuur: verdraagzaamheid en gelijkwaardigheid van vrouwen. Van mij hoeft het ook niet hoor, maar ergens staat me vaag bij dat we dat een keertje met zijn allen hebben afgesproken.