DIERPROEF

Na een week hard werken verheug ik mij elke keer op mijn zaterdagse NRC: die bewaar ik zorgvuldig voor de zondagochtend. Uitslapen en dan urenlang `ontbijtlezen': vaste prik. Eén ding echter vergalt het genoegen vaak en onnodig. Met grote regelmaat moet ik namelijk in het katern `Wetenschap en Onderwijs' lezen hoe nieuwe vindingen uit farmaceutisch/medische hoek als vanzelfsprekend `eerst op dieren zijn getest'.

De klakkeloosheid waarmee NRC-redacteuren dit vermelden suggereert dat zij dit een normale gang van zaken vinden, en daar mag van mij zo onderhand, anno 2000, wel eens verandering in komen. Het mag immers bekend genoeg worden verondersteld dat de dierproef slechts een zeer beperkte voorspellende waarde heeft voor het uiteindelijk effect van een medicijn of behandeling bij de mens. En dat het nog steeds grootschalige gebruik van proefdieren meer te maken heeft met de goedkoopte ervan in vergelijking tot menselijke proefpersonen, en veel minder met een gezond wetenschappelijke, laat staan ethisch verantwoorde aanpak. Het enige goede, wetenschappelijk en ethisch verantwoorde alternatief voor de dierproef is de mensproef.