Holle spierballenrock in concert Melissa Etheridge

Deze zaal, dit publiek, al dat lawaai! Melissa Etheridge kon haar geluk niet op. ,,Dankjewèèèl, èmsterdèèèm'', schreeuwde ze al na het tweede nummer, ,,dit is mijn favoriete plaats in de hele wijde wereld om op te treden.'' Jammer dat niemand haar even verteld had dat we in Rotterdam waren. Voor de rest geen centje pijn, want Melissa Etheridge kan een potje breken bij haar fans. De aandacht voor de muziek van haar laatste cd Breakdown mocht dan ruimschoots overschaduwd zijn door het breed uitgemeten nieuws dat Etheridge en vriendin Julie Cypher de oude walrus David Crosby (58) verkozen als inseminatiedonor voor hun twee kinderen; het deed niet af aan het enthousiasme waarmee haar bombastische schreeuwmuziek werd ontvangen.

Melissa Etheridge profileert zich nadrukkelijker dan ooit als een lesbische rockzangeres; geen domme zet in het licht van het feit dat ze muzikaal weinig nieuws te bieden heeft. Met haar gruizige stem veinst ze bezieling, maar er zit geen druppel soul bij. Oude succesnummers als `Bring me some water' blaast ze op tot monsterlijke proporties, met theatrale Springsteen-poses en een ritme om keien mee te vergruizen. Tijdens een akoestisch intermezzo gaat ze een onderonsje aan met de fans op de eerste rijen, die bij een dankbaar ingewilligd verzoeknummer een toneelstukje met meegebrachte attributen opvoeren dat voor buitenstaanders moeilijk te doorgronden valt. Waarom zingt Melissa een kinderliedje over vogeltjes? En is er niemand in haar omgeving die haar durft te vertellen dat ze er in die zilveren broek uitziet als een olifant op een housefeest? Haar fans willen het kennelijk zo, en de voorste rijen van Ahoy wiegen heftig mee met de intense emoties die op maximale geluidssterkte de zaal in geslingerd worden. ,,Asjebliéééf'', smeekt Melissa op z'n Hollands, in plaats van het `pleaaaase' dat James Brown op dat moment zou hebben ingezet. We zijn hier in èmsterdèm, nietwaar? Maar haar Janis Joplin-achtige heksenlach klinkt vals en haar politiek correcte teksten slaan dood in een doffe dreun. `Mama I'm strange', zingt ze in een nummer dat goede sier maakt met haar seksuele voorkeur. Leuk voor de fans, maar je moet een groot liefhebber van holle spierballenrock zijn om daar ook nog enig muzikaal genoegen uit te putten.

Concert: Melissa Etheridge. Gehoord: 28/3 Ahoy, Rotterdam.