Aangename zelfspot bij Marlies Helder

Marlies Helder voelt zich verwant met Woody Allen, zegt ze ter inleiding van haar optreden, en zou een zusje van Hans Dorrestijn kunnen zijn. Maar diens gezongen leed boekt succes, voegt ze er onmiddellijk aan toe – en dat is bij haar nog aanzienlijk minder rijkgezaaid. Ze maakt het zich dan ook bepaald niet gemakkelijk met haar Engelstalige repertoire en de in zichzelf gekeerde manier waarop ze dat tot dusver ten beste gaf.

Maar in haar vijfde theaterprogramma, Out of the blue, is Marlies Helder heel wat toegankelijker dan voorheen. Vaker straalt haar het plezier van het zingen met haar soepel rockende viermansgroep van het gezicht, en vaker ook zijn haar liedjes ditmaal aanstekelijk ritmisch. De inhoud moge af en toe nog behoorlijk zwartgallig zijn (,,be content with your life / it may not get any better''), maar ze weet er met meer zelfspot mee om te gaan.

In haar vorige programma's heeft ze veel verschillende genres, stemmen en ook talen beproefd – inclusief het Nederlands, dat ze helaas weer van haar repertoire heeft afgevoerd. Nu beweegt ze zich nog vrijwel uitsluitend in het idioom van de Amerikaanse singer/songwriter, met een toefje country, cajun en Oost-Europese volksmuziek.

Met haar gevoileerde stem zingt ze wrange of lieftallige teksten over andere vrouwen, over een van huis weggelopen meisje en over een vriend die geen Al Pacino is, maar meer dan dat. En af en toe blaast ze op de sopraansax een opzwepende melodielijn mee met haar muzikanten, want in zo'n theaterconcert schieten de woorden soms te kort.

Voorstelling: Out of the blue, door Marlies Helder, m.m.v. Bas Odijk, Pierre van der Linden, Guus Bakker en Jan van der Meij. Gezien: 30/3 in De Veste, Delft. Tournee t/m 29/4 en volgend seizoen. Inl. (030) 2313416.