Shelby Lynne beste blanke soulzangeres na Springfield

De sleutel tot het enorme zangtalent van Shelby Lynne ligt besloten in haar lied Where I'm from. Daarin bezingt ze haar eenvoudige achtergrond in het diepe zuiden van Alabama, waar de Mississippi het vreugdevolle geluid met zich meedraagt van de gelovigen die zingen op de rivieroever. Lynne's muziek heeft onmiskenbare wortels in de gospelmuziek, maar tegelijk is ze een beetje sleazy, alsof ze is opgegroeid tussen de kerk, de kroeg en het plaatselijke trailer park van Frankville, Alabama. Gehuld in een vetleren outfit waar dierenliefhebster Chrissie Hynde een spontane hartaanval van zou krijgen, liet de kleine Lynne gisteren in het volle bovenzaaltje van Paradiso bij haar Nederlandse debuutoptreden een staaltje van onversneden country soul horen waar gladgestreken stemkunstenaressen als Mariah Carey en Whitney Houston nog wat van konden leren.

Dat Shelby Lynne tot de beste blanke soulzangeressen na Dusty Springfield gerekend mag worden, is aan haar cd I Am Shelby Lynne nog niet ten volle af te horen. Na vijf eerdere albums waarmee ze een misplaatste gooi naar countrysucces in Nashville deed, werd ze onder de hoede van Sheryl Crows producer Bill Bottrell klaargestoomd om Crow, Alanis Morissette en Shania Twain achterna te gaan in de lucratieve categorie women in rock. Voor die succesvolle optie leent Shelby Lynne zich niet klakkeloos, want haar knieval naar toegankelijke consumptiemuziek blijft achterwege. Op het podium beweegt de platinablonde Shelby zich minder gemakkelijk dan haar behaagzieke collega`s. Maar als ze eenmaal los komt, zingt ze zo hartverscheurend als Dusty in Memphis of zo funky als Delaney & Bonnie op de Stax-elpee Home.

Haar nog maar net nieuwe band bestaat uit muzikanten die de kunst van het weglaten verstaan. Met een ronkend hammondorgel en een messcherpe slide-gitaar schiepen ze de luie groove waarin Shelby voor het soul-parlando van Leavin' precies de juiste berustende toon kon vinden, en waarin de bittere horrorpo√ęzie van Life is bad doel raakte. Een tegen het orgel geleunde achtergrondzanger volgde Shelby Lynne in al haar stembuigingen, zelfs toen ze volgens de authentieke gospelmethode een tweegesprek van woman to woman aanging. Hoewel ze met de gladde Nashville-productiemolen niets meer te maken wil hebben, toonde ze met een opzwepende cover van Glen Campbells Wichita lineman dat haar countryhart nog altijd op de juist plaats zit. Ze was oprecht verrast, toen de onthulling van haar `Alabama frame of mind' met een warme Hollandse ovatie werd beloond. Het komt ook niet vaak voor, dat je hier in een klein zaaltje tegen zo'n geweldig soulconcert aanloopt.

Concert: Shelby Lynne. Gehoord: 27/3 Paradiso, Amsterdam.