Rond een ranzig hanggraf

Voor een gitaargod is het een kleine grafsteen. ,,Eeuwig in onze harten, James M. Jimi Hendrix 1942-1970'', luidt de inscriptie. Naast de tekst is een gitaar gebeiteld, van het merk Fender, type Stratocaster, het favoriete instrument van Hendrix. Verder bij het graf: een verlepte roos in een vaasje, een door een fan achtergelaten plectrum, veel sigarettenpeuken en drie bierblikjes. Het gras is platgetrapt.

,,Zo nu en dan leggen we een nieuwe grasmat, maar die is binnen een week weer stuk'', zegt Doug (27), die sinds vijf jaar in Greenwood Memorial Park werkt, de begraafplaats van Renton. ,,Ik was vroeger een van die mensen die naar het graf kwamen kijken'', zegt hij. ,,De meeste locals weten niet eens dat hier een beroemdheid ligt.''

Nog steeds komen jaarlijks gemiddeld 14.000 bezoekers naar Renton, een slapend dorp in de buurt van Seattle, voor een bezoek aan de laatste rustplaats van Hendrix. ,,Sommigen lijken niet eens op rock`n'roll fans'', zegt Doug met ongeloof in zijn stem.

De legendarische gitarist Jimi Hendrix stierf op 18 september 1970 een weinig eervolle dood. Hij stikte in zijn slaap in zijn eigen braaksel na overvloedig drugsgebruik. Sindsdien heeft geen Fender-gitaar meer zo gemeen, melancholiek en vet geklonken.

Hendrix stierf tijdens een tournee in Londen. Zijn lichaam werd overgebracht naar zijn geboorteplaats Seattle. Wegens geldgebrek belandde Hendrix op de zojuist aangelegde begraafplaats van Renton. In 1995 verkreeg vader Al Hendrix na een lange juridische strijd de rechten op de muziek van zijn zoon. Met de verkoop van een aantal nummers werd een flinke zak geld verdiend. Zo werd Cross Town Traffic (van het album Electric Ladyland uit 1968) een aantal jaren geleden gebruikt in een commercial. Vorig jaar vatte de familie Hendrix het plan op een deel van het geld te besteden aan een nieuwe rustplaats voor Jimi.

Aan de ingang van de begraafplaats van Renton werd een lap grond gekocht, groot genoeg voor een mausoleum met negen zuilen. Zo konden, aldus de familie Hendrix, fans het graf in alle rust bezoeken en zou de rest van de begraafplaats worden ontzien door de massale belangstelling. De `opening' van het mausoleum zou op 18 september 2000, de dertigjarige verjaardag van Hendrix' sterfdag, plaatshebben.

Maar vorige week werd het plan door de familie Hendrix afgeblazen, nadat er veel boze reacties op waren gekomen. De familie werd ervan beschuldigd geld te willen slaan uit het mausoleum. Vooral het plan om aan de ingang entree te heffen, schoot velen in het verkeerde keelgat. Ook gingen er verhalen dat stukjes van de oude steen te koop aangeboden zouden worden. Met de bouw van het mausoleum is nooit een begin gemaakt. Men is niet verder gekomen dan een paneel met een schets van een classicistisch bouwsel.

Vroeg in de ochtend staan er drie jongeren bij het oude graf. Stomdronken en met vieze nagels. Ze hebben de hele nacht gepokerd en hebben op weg naar huis besloten een bezoek aan hun gitaarheld te brengen. De auto waarmee ze het kerkhof zijn opgereden, staat dwars geparkeerd op een van de lanen. Een van hen wil een joint opsteken, maar zijn vriend gebaart van `nee'. ,,Misschien hangen hier wel overal camera's.'' Ook de aanwezigheid van een vreemde maakt ze argwanend.

,,Ja, ja, we zijn grote fans'', knikken de jongens. Ze kunnen amper rechtop staan. Eentje strompelt verdwaasd over de grafsteen. ,,Oeps.'' Een ander zegt: ,,Negen van de tien keer ligt er een plectrum'', en herhaalt dat eindeloos. ,,Negen van de tien keer.''

Twee meisjes komen aanlopen. Ze werpen snel een blik op het graf, dan op de jongens, en vertrekken meteen weer. De ranzigheid schrikt ze af.

Van een afstand bekijkt Doug het tafereel dat hij al zo vaak heeft gezien. ,,Ze komen hier om te hangen. Sommigen nemen gitaren mee, één keer stond er zelfs een drumstel.'' Een populaire bezigheid is het maken van kopieën van het graf. ,,Met carbonpapier worden afdrukken van de steen gemaakt. Die worden verkocht aan toeristen in Seattle, of zelfs in Europa'', zegt Doug. ,,Mijn vrouw heeft er ook eentje. Een hele mooie, met alle kleuren van de regenboog.''

Volgens Doug is het de tweede steen waaronder Hendrix begraven ligt. De eerste zou zijn gestolen, evenals de gitaar waarmee Hendrix volgens de legende mee begraven was. ,,Dat zijn verhalen, niemand weet het zeker.'' Doug heeft zich ook laten vertellen dat de tweede steen verzwaard is met een enorm blok cement. ,,Uit voorzorg.'' De gitaargod gaat voorlopig nergens naar toe.