Geen ochtend- maar schaamrood

De 80-jarige patiënt zag tot zijn verrassing andermaal een hem onbekende arts tegenover hem plaatsnemen. ,,Dit is een academisch ziekenhuis en het is normaal dat u niet steeds dezelfde arts treft'', sprak de man in het wit. Waarop de patiënt voor de zoveelste keer zijn ziektegeschiedenis mocht vertellen: `iets' met zijn bloed, prednison gekregen, ogen achteruitgegaan. De arts opperde een bezoek aan de oogarts. ,,Geen denken aan'', sprak de patiënt. Want het was juist de oogarts in een ander ziekenhuis die steeds had beweerd dat het gebruik van prednison geen invloed had op 's mans zicht. Het tegendeel bleek waar, aldus een collega-oogarts, werkzaam in een privé-kliniek. Het gevolg: twee staaroperaties. De 80-jarige grijpt niet snel naar de pen, dus aan hem is de oproep aan de lezers in Vrij Nederland om hun hart te luchten over de medische stand, niet besteed. In het Weekboek Zorg doet VN wekelijks verslag. De voorzitter van de raad van bestuur van het St. Radboudziekenhuis in Nijmegen, Jos Werner, is blij dat mensen eindelijk terugslaan: ,,Niet de verzekeraars, niet de artsen, nee, de patiënten eisen hun rechten op. En gelijk hebben ze, daar hebben ze premie voor betaald.'' Werner laakt het `zwabberbeleid' van minister Borst. Ad hoc maatregelen, lapmiddelen: ,,De optelsom daarvan is, na vijf jaar, chaos. (...) De Tweede Kamer is nu bezig met de tweeënvijftigste nota over de thuiszorg.''

Behalve de zorg is ook het onderwijs een bron van ellende, zo is te lezen in het nieuwe boek van Leo Prick Onderwijs op de divan. Lees in ieder geval de recensie in VN. ,,Ze heben allemaal boter op hun hoofd, de onderwijsministers en –staatssecretarissen van de laatste drie decennia. Te beginnen bij Van Kemenade.'' Het adagium van het kabinet-Den Uyl, spreiding van kennis, macht en inkomen, leidde op onderwijskundig gebied onder meer tot het verschijnsel middenschool met zijn `ideologische vooroordelen en onderwijskundige gebreken'.

Er schort nog meer in dit land: het asielbeleid, het nog steeds schrijnende tekort aan kinderopvang en de om zich heen grijpende agressie. Toch bestaat senator en oud-directeur van het wetenschappelijk bureau van het CDA, Jos van Gennip, het in HP/De Tijd te zeggen: ,,Je kunt veel over de Nederlandse politici zeggen, maar niet dat ze er een potje van hebben gemaakt. Wij kennen geen grote schandalen, hebben geen persoonlijke verrijking gezien.'' Hij bedoelt waarschijnlijk dat Nederland geen schandaal kent à la de `affaire-Kohl'. Maar dat een van de rijkste landen ter wereld wordt bestuurd door politici die niet in staat zijn hun beleidsterrein op orde te krijgen èn te houden, is een grof schandaal. Van Gennip komt aan het woord in het artikel `Je bent gek als je politicus wordt'. Inderdaad, voor mensen met ruggengraat is `Den Haag' geen wenkend perspectief. Oud-PvdA-fractieleider Jacques Wallage kijkt ondanks alles (,,je wordt van niets zo moe als het dienen van de gemeenschap'') tevreden terug, al was het maar omdat het ,,geweldig is om er in het Torentje bij te zitten''. In het Torentje! Niet frank en vrij het debat in de Kamer aangaan, nee: eerst de boel voorkoken, en zo min mogelijk risico's lopen.

Het gaat wèl erg frank en vrij toe in het Israelische parlement: ,,Parlementsleden maken elkaar in de Knesset uit voor nazi (...) en religieuzen beschuldigen seculieren van het uitroeien van het joodse volk'', schrijft Elsevier in een verhaal over de spanningen in het oude land. Te onzent is Ronny Naftaniël immer druk in de weer `Israels eer en goede naam hoog te houden'. Een hele klus, aldus De Groene Amsterdammer ,,in een tijd waarin goodwill tegenover de joodse staat in Nederland geen vanzelfsprekendheid meer is''. Nee, als mensen elkaar voor nazi uitmaken, als een rabbijn over een minister zegt `laat zijn naam van de aardbodem worden weggevaagd' – dan past geen goodwill. Dan past afkeuring en schaamte. Net zoals de oogarts zich moet schamen omdat hij volhield dat prednison niet slecht was voor het gezichtsvermogen van zijn 80-jarige patiënt.