Domineeszoon met warme lens

Miles Davis, met de handen voor zijn gezicht geslagen. Allerminst zachtmoedige ogen, waarbinnen de boel helderwit in brand staat.

Is dat de beroemdste foto die de domineeszoon uit de Hoekse Waard heeft gemaakt? Of was het die van de smartelijke David Bowie in lendendoek?

Dat soort Nederlandse kinderen komt goed terecht. Annie Schmidt, Freek de Jonge, Anton Corbijn. Hoewel vader liever aan zijn preek zat te puzzelen dan een konijnenhok met ze te timmeren. De vader van Anton komt daarover aan het eind van de film van Dirk Jan Roeleven nog even zijn schuldgevoel luchten. Corbijn heeft inmiddels van alle personen die in beeld zijn geweest de meest treffende kwalificaties en gemeende complimenten over zich heen gehad. Waarvan `Classically Anton!' het langst in de lucht blijft hangen en voorwaar een betere titel dan het betekenisloze `Geen stil leven' geweest zou zijn.

Hij is een excellent fotograaf, die feilloos het goede standpunt en de meest effectieve achtergrond weet te vinden. Zichzelf omlijstend met de juiste geesteshouding: de blik op nul en het verstand op oneindig. Een variant op zijn eigen uitspraak. Van het artiestenpalet dat loftuitingen komt strooien is Herman Brood als gematigd wild beest de lieflijkste. Zijn terloopse omschrijving van het creatieve proces bij Corbijn is treffend: ,,Als-ie kijkt dan dwaalt-ie''.

Op de foto's is het allesbehalve rozengeur en maneschijn. De wind is er zichtbaar, de zon staat in de mooiste verkeerde hoek en vele andere aspecten van het weerbericht komen aan bod. Aan de muur bij het KNMI zou een aantal ervan niet misstaan. Ruw gekorrelde charme overheerst, tot in het uiterlijk van Anton zelf.

Hij is al vijfentwintig jaar kind aan huis bij de gevestigde popmuziek. Wordt zelfs aansprakelijk geacht voor het image van sommige groepen. De onderbouwing van die stelling levert een wat voorgevormd beeld van de lange man uit Strijen, waar voornamelijk Bono, de leadzanger van U2, enig profiel in aanbrengt. De rest roept keurig wat er van ze wordt verlangd.

Bono spreekt in de film waardering voor hem uit, maar merkte ook ooit op dat Corbijn zich heel modern acht, maar dat hijzelf alleen een oude protestant ziet, zeer principieel en ouderwets.

Intussen heeft Corbijn in zijn relaties met musici en andere sterren wel een dusdanig overwicht bereikt dat die zich zonder scrupules overgeven aan zijn warme lens. Ze nemen elkaar als vaklui serieus.

De Stones zijn wat weerbarstiger, maar toch van de partij.

Corbijn, die in zijn vroegste jeugd zendeling wilde worden, is er voor honderd procent in geslaagd een andere jeugddroom te verwerkelijken: zo dicht mogelijk bij zijn idolen in de buurt te zijn. Van onschuldige cameragroupie is hij uitgegroeid tot verantwoordelijk art-director. Maar alleen mooie foto's maken schijnt niet genoeg te zijn. Je moet de definitieve keuze en vormgeving zonder morren overlaten aan de redactie van het blad waar je voor werkt. Die weet het beter. Corbijn had daar de nodige moeite mee. Hij wist welke foto op de cover moest en er mocht niet in geknipt worden. Principieel, maar wat geeft dat?

Misschien is hij juist ondanks zijn vader zo'n gedreven professional geworden. Want hoe zou het afgelopen zijn met Captain Beefheart of Peter Gabriel wanneer die met hun vader sigarenbandjes hadden zitten inplakken?

Anton Corbijn – Geen stil leven, Ned.3, 23.25-0.18u.