Cobi: `We zijn gewend met weinig rond te komen'

Het komt steeds vaker voor dat zij meer verdient dan hij. Wat betekent dat in de praktijk van alledag? ,,Ons huis.'' ,,Jouw huis.''

. Cobi van de Coevering (42) heeft een eigen praktijk als vroedvrouw. Ton van de Coevering (51) is kunstenaar, hij maakt realistische potloodtekeningen. Ze zijn bijna 25 jaar getrouwd en wonen met hun zoon Klannas (18) in Gouderak.

Zij: ,,Ik was veertien toen ik van de huishoudschool kwam en op een kantoor ging werken, in de postkamer. De jongens die ik leuk vond, waren voor mij onbereikbaar, ze zaten allemaal op het atheneum en zagen mij niet staan. Ik kon alleen jongens krijgen die in hetzelfde milieu zaten als ik. Ik ben weer naar school gegaan. Gewoon in de brugklas van het atheneum begonnen. Toen kwam ik Ton tegen, ik was toen zeventien. Jij trok me uit mijn situatie.''

Hij: ,,Ik had lang haar, ik woonde alleen. Dat trok wel.''

Zij: ,,Je had een sterk karakter, je had iets interessants te vertellen.''

Hij: ,,Vanaf het begin waren de rollen al verdeeld. Ik heb nooit gezegd: kom maar, meisje, ik ga voor je zorgen. Ik wilde niet dat je me op de lip zat. Het viel snel op dat jij veel zakelijker bent dan ik. Jij zorgde ervoor dat we weg konden uit mijn krot. Jij bent slimmer in die dingen.''

Zij: ,,Ik was achttien toen we trouwden. Ik stopte met school en ging vrijwilligerswerk doen. We leefden van een uitkering. Ik volgde wel een LOI-cursus, ik wilde ooit het atheneum nog afmaken.''

Hij: ,,O ja, ik heb daar je brood wel eens gebracht.''

Zij: ,,En toen werd ik zwanger. Ik heb alle tijd genomen om zwanger te zijn en daarna moeder.''

Hij: ,,Ik werkte bij een distributiebedrijf. Gewoon voor het geld, we wilden af van die uitkering. Ik werkte 'savonds en 'snachts, dan kon ik overdag mijn echte werk doen, het tekenen.''

Zij: ,,Je was daar heel ongelukkig mee. Gefrustreerd. Ik realiseerde me dat je niet bij machte was voor ons inkomen te zorgen. Ook al hadden we een kind, toch hebben we toen besloten dat jij je baan zou opzeggen. Ik dacht: nu moet ik echt iets gaan doen. Ik wilde altijd al vroedvrouw worden, en dit gaf voor mij de doorslag. Ik ging studeren, jij nam de opvoeding op je.''

Hij: ,,Met wildvreemde vrouwen op het schoolplein. Als enige man tussen de moeders in het zwembad.''

Zij: ,,Een kennis waarschuwde me: als je zoon wordt opgevoed door zijn vader, wordt hij later homoseksueel. Achttien jaar geleden was het nog een schande als je als moeder fulltime werkte.''

Hij: ,,Ik voelde me soms wel gemankeerde moeder. Als dat jongetje op schoot zat, voelde hij geen zachte vrouwenboezem, maar een hard mannenlichaam. Maar ik heb een sterke band met hem, ik weet niet of mannen met een baan dat ook hebben.''

Zij: ,,Ik voelde me soms buitengesloten.''

Hij: ,,Dat was een misverstand. Klannas houdt net zoveel van jou als van mij.''

Zij: ,,Ik heb wel moeten bevechten dat jij ook het huishouden deed.''

Hij: ,,Dat is het minst leuke aspect van ons huwelijk.''

Zij: ,,Heel veel verdien ik natuurlijk niet. Maar we zijn gewend om met weinig rond te komen. Ton wil niks voor zichzelf, geen schoenen, geen kleren. Hij heeft alleen behoefte aan vrije tijd.''

Hij: ,,We zijn rijker dan ooit. Je hebt dit huis ook nog gekocht.''

Zij: ,,Ons huis.''

Hij: ,,Jouw huis.''

Zij: ,,Het huis is van de bank. Hij heeft nog een klein baantje bij de kunstuitleen. Daardoor is hij nét niet afhankelijk van mij. En ik hoef zijn ziektekosten niet te betalen.''

Hij: ,,En zo kom ik ook nog eens onder de mensen.''

Zij: ,,Mijn enige verdriet is dat we niet nog een kind hebben kunnen krijgen. Daar was geen geld en geen tijd voor. Als zelfstandige moet je je overal voor verzekeren, ook voor zwangerschapsverlof. Dat kon ik niet betalen.''

Hij: ,,Ik had die wens ook wel.''

Zij: ,,Dan ga je er maar voor werken, zei ik toen.''

Hij: ,,Dat was het me niet waard. Ik wilde wel graag een kind, maar overzag werkelijk niet hoe ik dát moest aanpakken.''

Dit is de derde aflevering van een korte serie over `meerverdienende' vrouwen. Eerdere afleveringen verschenen op 27 en 28 maart.