Liberaal socialist

Met de benoeming van Laurent Fabius (54) laat de Franse premier Lionel Jospin zien, dat hij stevig in zijn schoenen staat óf juist dat hij zo verzwakt is, dat hij zelfs niet zonder de hulp van zijn oude rivaal kan. Jospin en Fabius, beiden erfgenaam van oud-president François Mitterrand, deelden in 1990 samen met Michel Rocard op het congres van de PS in Rennes in precies gelijke mate de gunst van de achterban. De dreiging van een scheuring werd uiteindelijk door de overwinning van Jospin, die in 1995 partijleider werd, bezworen.

Fabius, die van 1984 tot 1986 premier was, de jongste in de geschiedenis van Frankrijk, was in diskrediet geraakt door de zogeheten ,,bloedaffaire''; onder zijn verantwoordelijkheid hadden hemofiliepatiënten met HIV besmette bloedpreparaten toegediend gekregen.

Fabius was 27 jaar toen hij economisch adviseur werd van Mitterrand. In 1978 werd hij benoemd tot directeur van het kabinet van de president. Van 1981 tot 1983 was hij onderminister Begroting, van 1983 tot 1984 minister van Industrie en Onderzoek.

In de luwte van het voorzitterschap van de Assemblée Nationale verveelde hij zich ,,te pletter''. Hij probeerde zijn positie zelf op te waarderen door de regering-Jospin voortdurend van adviezen te voorzien, die vooral aanmoedigingen waren om de modernisering van Frankrijk door te zetten en de laagstbetaalden te laten delen in de economische voorspoed door middel van belastingverlagingen.

Fabius geldt als een vooruitstrevende liberale socialist, die niet bang is voor de door veel Fransen zo argwanend bekeken mondialisering en die een open oog en oor heeft voor het bedrijfsleven. In die zin is hij de ideale opvolger van Dominique Strauss-Kahn, de architect van het liberaal-socialistische economische beleid van de regering Jospin, die wegens verschillende affaires tot verdriet van de premier eind vorig jaar heeft moeten aftreden.

In het kader van de zo fervent gepropageerde hervormingen zette premier Jospin zich in 1997 expliciet af tegen alles wat rook naar ,,de terugkeer van de olifanten'' uit de stal van de overleden president Mitterrand. Met Fabius haalt hij de grootste van die olifanten weer binnen. Hoe groot hij is, bleek wel uit zijn reactie op de geruchten dat hij minister van Financiën zou worden, vorige week. ,,Ik denk niets, zoals gebruikelijk'', was zijn commentaar. Ironie moet je je kunnen permitteren.