Kritische woordsmid

Al in september 1998 hoorde Ian Dury op de Engelse radio dat hij was overleden. Dat was overdreven: Ian Dury leed weliswaar aan ongeneeslijke darmkanker, maar hij was nog springlevend. Hij had zojuist een nieuwe cd uitgebracht, Mr Love Pants, en hij trad zelfs weer op met zijn oude begeleidingsgroep The Blockheads. In december 1998 stond hij voor het laatst in het Amsterdamse Paradiso. Een goederenlift moest hem op het podium brengen, maar verder was het alsof er niets was veranderd sinds de jaren zeventig, toen Dury's concerten ware belevenissen waren.

Ziekte is nooit een reden geweest voor Ian Dury om bij de pakken neer te zitten. Op zijn zevende werd hij getroffen door polio, die hem gedeeltelijk verlamde, maar hij beschouwde dit slechts als een onhandigheid.

De in Upminster, Essex, geboren Ian Dury brak pas op latere leeftijd door als popmuzikant. Na zijn opleiding aan de Royal College of Art in Londen vond hij zichzelf niet goed genoeg om een loopbaan als schilder te ambiëren. Zijn eerste popgroep, Kilburn & The High Roads, werd bekend in het Londense pub-circuit, maar het grote succes kwam met The Blockheads. Hun debuut-elpee, New Boots and Panties uit 1977, is legendarisch geworden. In de tweede helft van de jaren zeventig hadden Ian Dury & The Blockheads een mooie reeks hits met `Sex & Drugs & Rock & Roll', `Wake Up And Make Love With Me', `Hit Me With Your Rhythm Stick' en `Reasons To Be Cheerful, Pt 3'. Al deze nummers bevatten onvergetelijke zinnen, zoals `I come awake with a gift for womankind / You're still asleep but the gift don't seem to mind' in `Wake Up'.

Met zijn slepende been, verminkte arm, knoestige kop en plat Engelse accent werd Ian Dury de anti-ster, die het tijdperk van de punk, de anti-establishmentmuziek, nodig had. Zijn grootste hit, `Sex & Drugs & Rock & Roll', had hij ironisch bedoeld, maar werd toch een van de lijfliederen van de punkgeneratie. Een ander misverstand was dat de muziek van Ian Dury & the Blockheads werd beschouwd als punk of new wave. ,,Onze houding kwam wel overeen met die van de punk'', zei Dury in een interview in 1998. ,,We deelden de afkeer van wat er aan de punk voorafging. Tien jaar David Bowie en Led Zeppelin, tien jaar decadentie vonden we wel genoeg. Maar onze muziek klonk helemaal niet als punk. Mijn roots zijn zo'n beetje alles: country, rhythm and blues, soul, reggae, funk en jazz.''

`Music hall funk met cockney Sprechgesang' is dan ook nog de beste omschrijving van de muziek van Ian Dury & the Blockheads. Maar al heeft hun muziek weinig met punk te maken, toch taande het succes toen de punk was uitgewoed. Dury maakte zonder Blockheads nog wel platen, maar vond ze zelf niet goed genoeg om veel ruchtbaarheid aan te geven. Hij dook als acteur op in tv-series, toneelstukken en films, waaronder Roman Polanski's flop Pirates, en hij schreef een musical, die hij zelf omschreef als `a bit of a disaster'. Maar ook dit kon hem niet deren: ,,Ook zonder succes is schrijven een mooie bezigheid'', zei hij. Hij beschouwde zichzelf als een `woordsmid' en bleef teksten maken. Pas de 10 nummers van zijn zwanezang Mr. Love Pants vond hij weer goed genoeg om uit te brengen.