Een doodzonde

Een tijdje heb ik gewacht met te schrijven over het ontslag van Jan Wouters als coach van Ajax. Maar nu de zegjes gezegd zijn en ik niet of nauwelijks mijn mening ben tegengekomen, moet het hoge woord er maar uit: Jan Wouters is volkomen terecht de laan uitgestuurd en eigenlijk had het al eerder moeten gebeuren. Dat klinkt hard en het is niet aardig jegens een loyale, hardwerkende werknemer, die Wouters ongetwijfeld is geweest. Maar het is bij zins wel de waarheid. Dertien punten achterstand op de lijstaanvoerder, vijf punten achterop bij de nummer twee en twee punten na de nummer drie – er kan nog wel iets van terechtkomen, maar zorgelijk is de situatie in hoge mate.

Daarbij waren er verliespartijen tegen bescheiden tegenstanders als RKC, Fortuna Sittard. Gelijke spelen tegen De Graafschap en Heerenveen, maar het allerergste was dat Wouters zijn ploeg met geen mogelijkheid aan het voetballen kreeg. Niet alleen dat onder zijn regime vrijwel geen speler vooruitgang vertoonde, bijna iedereen ging er als speler op achteruit.

Het was ongelooflijk en beschamend om te zien hoe de ploeg zonder een greintje zelfvertrouwen opereerde, alle goede bedoelingen ten spijt. Machlas miste ballen die hij bij zijn vorige werkgever (Vitesse) met de ogen dicht tot doelpunt verhief. Gr⊘nkjaer en Laudrup begonnen aan soli, waarbij men halverwege reeds kon waarnemen dat het niets zou worden. In de defensie beleefde Verlaat vermoedelijk het slechtste seizoen uit zijn carrière. En elke keer opnieuw moest Wouters constateren dat het eigenlijk nergens op leek.

Het kon niet anders of er moest worden ingegrepen. Men kan onmogelijk beweren dat Ajax geen geduld heeft gehad. Van de 34 wedstrijden heeft Wouters 25 mogen afmaken. Toen was de maat vol. Had men de trainer het seizoen moeten laten volmaken? Maar als dan de Champions League zou zijn misgelopen?

Nu maakt de club met interim-coach Hans Westerhof, en volgend seizoen met Co Adriaanse, een nieuwe start met nieuwe kansen. Of dat lukt, is onzeker, maar de start is tamelijk hoopvol.

Toen Wouters kwam had hij geen ervaring als coach. Het enige was zijn periode met Ajax' tweede elftal. Maar dat was het ergste nog niet. Jan is geen geboren communicator. Sterker: hij straalt niets uit. Hij kan de spelers niet beter laten spelen dan ze deden en zeker niet op korte termijn. De spelers zijn hem niet afgevallen; hij is de spelers afgevallen, zeer tegen zijn zin. De machteloosheid straalde er van af.

In een gesprek met het blad Voetbal International gaf Wouters blijk van zijn afschuw van het hypocriete trainerswereldje. ,,Een nagemaakt, eng wereldje. In een wereldje waarin bijna iedereen zit te azen op de positie van een ander. Collegialiteit onder trainers is vaak gespeeld. Open en bloot solliciteren en vervolgens zeggen dat hij het jammer vindt dat Jan Wouters bij Ajax in zo'n moeilijk parket zit.''

Dat zijn geen streken die bij Wouters passen. Hij is recht door zee. Maar hij liet de roodwitten niet goed voetballen. Een doodzonde.