Column

Supporter

Afgelopen dinsdag liep ik met mijn vrouw door Brussel en kwam stomtoevallig een Nederlandse kennis uit het voetbalwereldje tegen. Of ik een geheim kon bewaren?

,,Ik wel'', loog ik. Jan Wouters was ontslagen, maar dat zou pas bekend worden na het sluiten van de beurs. Ik zweeg mezelf richting Frankrijk, waar het overigens niemand ene moer interesseerde of de aardige man wel of niet de leiding bij Ajax had. Wie is de trainer van Bordeaux? Geen idee! Zelf was ik blij voor Jan. Uit zijn lijden verlost, dacht ik. Je kan niet rustig op de bank zitten terwijl de F-side een half uur lang onafgebroken Wouters rot op scandeert. Dat vreet aan je hart, ziel en zenuwen. Alleen Kales kan dat aan. Later las ik dat de spelers het niet met het ontslag eens waren. Zij vonden dat Jan moest blijven. Dat hadden ze eerder moeten laten blijken, dacht ik cynisch. Hoe? Door te voetballen bijvoorbeeld.

Gisteren won Ajax van NEC. Ajax heeft een begroting van negenhonderd miljoen en NEC moet het doen met twee gulden elf. Wereldprestatie dus. Wat deed Jan gistermiddag? De hei op? Wandelen met vrouw en kinderen? Heeft hij voor het strand gekozen? Of zat hij naar Langs de lijn te luisteren? Misschien volgde hij de wedstrijd via Teletekst. Wat dacht hij toen ze achter kwamen? Zie je wel het ligt niet aan mij? Of heeft hij innerlijk gevloekt en gehoopt dat het tij alsnog zou keren? Ik vrees het laatste. En ik ben ook bang dat hij blij was toen ze uiteindelijk toch nog wonnen. Zielsgelukkig zelfs. De deur naar de Champions League staat nog op een tochtig kiertje. Waarom Jan blij was? Omdat het gewoon een hartstikke aardige gozer is. Waarom wilden de spelers dat hij bleef? Omdat het gewoon een hartstikke aardige gozer is. En waarom redde hij het dan niet als trainer? Omdat het gewoon een hartstikke aardige gozer is. En waarom zal hij nooit een internationale toptrainer worden? Omdat het gewoon een hartstikke aardige gozer is.