OVERWINNING VAN EEN OVERLOPER

Hans Leeuwenhoek won voor de vijfde keer een korfbalfinale in het volle Ahoy'. Toch was hij zaterdag een debutant. Het was zijn eerste titel als coach en bovendien niet met zijn eigen Deetos, maar met Die Haghe.

De korfbalfinale stond op punt van beginnen, maar toch schoot Die Haghe-trainer Hans Leeuwenhoek nog even de catacomben van het Rotterdamse sportpaleis in. Snel nam hij daar nog een paar trekjes van een sigaret. De oud-international wist zich geen raad met zijn energie en zenuwen. Leeuwenhoek was gewend om als speler in Ahoy' te staan. De finale als coach meemaken was voor hem een nieuwe ervaring. ,,Als speler heb je meer macht.''

Tijdens de wedstrijd liep `debutant' Leeuwenhoek voortdurend van de ene naar de andere kant van het veld. Aan de zijlijn stond de coach af en toe flink in de weg. Hij versperde een tv-camera het zicht en ging zelfs een keer op de jurytafel zitten. ,,Die mensen daar dachten een goede plaats te hebben. Mis! Je kan beter op de tweede ring zitten'', zei Leeuwenhoek na afloop lachend.

Zijn rusteloosheid tijdens de finale viel best te begrijpen. Zijn ploeg, Die Haghe, speelde heel wisselvallig. Leeuwenhoek sprak na afloop over ,,slappe momenten''. De Hagenaars kwamen tegen Nic. al snel met drie doelpunten verschil voor (6-3), maar scoorden daarna ruim dertien minuten niet en raakten in de tweede helft op behoorlijke achterstand (9-11). ,,Als het verschil drie wordt, dan was het moeilijk geworden'', realiseerde Leeuwenhoek zich. Die Haghe herstelde zich net op tijd en toen het met minder dan een minuut te spelen door een doelpunt van Kees Slingerland op een 14-13 voorsprong kwam, dacht Leeuwenhoek de beker al ,,op het nachtkastje'' te hebben gestaan.

Nic. kwam toch nog gelijk en er volgde een verlenging. Daarin nam Die Haghe eindelijk definitief afstand (23-18). Leeuwenhoek had als coach een gelukkige hand. Zo besloot hij zijn aanvoerder Tim Abbenhuis, die in de verlenging pas echt loskwam, niet te wisselen en bracht hij na rust Suzanne van Groeningen (twee doelpunten in de verlenging) in. Ook toen de winst binnen was, merkte Leeuwenhoek dat hij geen speler meer was. De winnende korfballers vlogen elkaar in de armen en werden bedolven onder de uitzinnige Haagse aanhang. En Leeuwenhoek? Die stond er even verloren bij. ,,Ik was blij dat Zier Toet, mijn steun en toeverlaat bij Die Haghe, in de buurt was. Kon ik hem even omhelzen. Zier is een gezellige dikke man en dus had ik wel wat beet te pakken.''

Even later ging de winnende coach op de schouders van de fans. En kreeg hij het clubschild van Die Haghe in zijn handen gedrukt. Geel-zwart. Leeuwenhoek is andere kleuren gewend, het rood-zwart van Deetos. Al zijn hele leven is hij lid van die Dordtse vereniging. En dat zal hij ook altijd blijven. Dat hij een andere ploeg traint en coacht, staat daar los van. ,,Ik ben een Deetosser.'' In het korfbal doen ze daar niet moeilijk over. Leeuwenhoek viel dit seizoen zelfs nog twee keer in bij Deetos 2. ,,Want ze stonden op degraderen.''

Als speler behaalde hij grote successen met Deetos. Vier keer won hij de finale in Ahoy'. Twee jaar geleden stopte Leeuwenhoek met spelen. Hij voelde na elke wedstrijd ,,van heupen tot tenen'' pijn en kon dan de volgende ochtend slechts met grote moeite zijn bed uitkomen. Hij is er nog steeds niet helemaal van verlost. Want tijdens een spannende wedstrijd, zoals zaterdag, loopt hij veel en voelt hij nadien ook ,,pijn in mijn poten''.

De frivole Leeuwenhoek (35) zal ook altijd wel een beetje speler blijven. In zijn actieve loopbaan keek hij op de ochtend van de wedstrijddag altijd op het kleine tv-toestel op zijn slaapkamer naar tekenfilms. En dat ritueel volgt hij nog steeds. ,,Mijn favoriete serie? Tom & Jerry.''

Nog voordat zijn laatste seizoen als speler ten einde was, werd hij al gebeld door een van de jarenlange concurrenten, Die Haghe, met de vraag of hij er trainer-coach wilde worden. Hij besloot het te doen. Het was flink wennen voor Leeuwenhoek. Ineens was hij trainer en moest hij drie keer per week naar Den Haag rijden in plaats van naar zijn eigen Deetos. ,,Mijn redding was dat we in dat eerste seizoen met Deetos in de poule zaten'', blikt Leeuwenhoek terug. ,,Zo zag ik Deetos ook nog spelen. Ik ging donderdagavond na de training bij Die Haghe ook vaak nog naar Deetos toe. Ik wist dat ze daar dan nog aan de bar zaten. Ik zei het bij Die Haghe altijd eerlijk: `ik ga nog even naar Deetos'. Je moet van je hart geen moordkuil maken.''

Bij Deetos speelde hij jarenlang samen met zijn vriendin Jiska Brandt. Ineens stonden ze aan verschillende kanten. Leeuwenhoek: ,,Het heeft nooit problemen opgeleverd. We maakten wel grappen dat ik in de week voor een wedstrijd tegen Deetos bij mijn moeder zou gaan slapen. Jiska is ook nog aanvoerder van Deetos en daarom moesten we elkaar voor de wedstrijd altijd verplicht een hand geven. Maar daar bleef het dan niet bij. We keken elkaar ook even innig aan, gaven een knikje met het hoofd of raakten elkaar even aan.''

Jiska was zaterdagavond voortdurend dicht bij hem. Ze is werkzaam bij de korfbalbond en was in Ahoy' verantwoordelijk voor de organisatie. Na afloop zochten ze elkaar snel op de vloer op en er volgde een innige omhelzing. Zonder woorden. ,,Ik ben heel blij voor Hans'', zei de Deetos-speelster achteraf. ,,Ik was ook zó zenuwachtig. Veel zenuwachtiger als dat ik zelf aan de finale meedoe. Gelukkig had ik vanavond veel te doen.''

Het had niet veel gescheeld of Leeuwenhoek en Brandt waren beiden finalist geweest. Maar de `droomfinale' tussen Die Haghe en Deetos ging niet door. Het kwam Leeuwenhoek misschien wel goed uit. De ontmoeting met `zijn' Deetos in een kolkend Ahoy' had voor hem wel eens te veel van het goede kunnen zijn. ,,Ik ben nu in de week voor de finale al door iedereen belaagd. Hoe zou dat zijn geweest als we tegen Deetos hadden moeten spelen'', vroeg Leeuwenhoek zich af.

Niemand plaatste zich in de afgelopen elf jaar vaker voor Ahoy' dan Leeuwenhoek. Hij won er met Deetos vier keer en verloor er twee finales. Als geen ander weet hij hoe een ploeg zich 't beste op de finale kan voorbereiden. Daarom maakte Die Haghe geen gebruik van de mogelijkheid 's middags op de wedstrijddag op het speelveld in het Rotterdamse sportpaleis in te schieten. ,,Inschieten in een leeg Ahoy' heeft geen zin. 's Avonds met volle tribunes en in de herrie is de situatie totaal anders'', aldus Leeuwenhoek.

Door schade en schande werd hij wijs. ,,In 1990, het jaar van mijn eerste finale met Deetos, speelden we iedereen kapot. We waren de grote favoriet voor Ahoy'. Op de finaledag verzamelden we 's ochtends en zijn we op het strand in Rockanje gaan lopen. Rugbybal mee, de zon scheen, heel relaxed allemaal. Daarna inschieten in Ahoy'. En toen kwam de nekslag, want je moest nog uren wachten voordat de wedstrijd begon. De tijd kroop. 's Avonds waren we nergens meer en verloren we van Fortuna.'' De spelers van Die Haghe, toen nog niet onder leiding van Leeuwenhoek, hadden in 1998 bij hun eerste korfbalfinale een soortgelijke ervaring. Ze verloren toen kansloos van PKC. Dus hadden ze dinsdag bij de teambespreking met elkaar snel uitgemaakt hoe ze de finaledag zouden in delen. Niet te vroeg naar de hal!

Het bleek een goede beslissing. En zo stond Leeuwenhoek voor het eerst als coach en voor eerst niet als Deetosser op het bordes in Ahoy'. ,,Het gaf een ander gevoel. Bij Deetos heb ik een traditie van 27 jaar. Dat haal je niet in anderhalf jaar in. Maar deze overwinning benadert de blijdschap van vroeger zeker wel. Want we hebben bij Die Haghe heel wat met elkaar bereikt. Dat heeft bloed, zweet en tranen gekost. Daarom heb ik net oprecht met dat geel-zwarte schild in mijn handen gestaan.''