Mark Everett ziet nu wat moois

Het begon en eindigde met een begrafenismars. Geen sombere, maar vrolijke begrafenismuziek zoals ze die in New Orleans gewend zijn te spelen. Zanger Mark Everett van de Amerikaanse groep Eels staat bekend als een zwartkijker, maar doet er van alles aan om wat zonneschijn toe te laten in zijn donkere bovenkamer. E, zoals Everetts korte artiestennaam luidt, doorstond een moeilijke periode waarin zijn zuster zelfmoord pleegde en hij zijn moeder aan kanker verloor. Al die persoonlijke ellende verwerkte hij op de voorlaatste cd Electro-shock Blues, vol van zelfmedelijden en ondraaglijk droevige liedjes. Die periode is nu afgesloten, liet hij voorafgaande aan het nieuwe Eels-album Daisies of the Galaxy weten.

`Goddamn right, it's a beautiful day,' zingt hij nadrukkelijk in Mr. E's beautiful blues, alsof hij zichzelf er nog van moet overtuigen. De muziek is nog steeds geen toonbeeld van vrolijkheid, maar E's nieuwe kijk op de schoonheid van het leven heeft een verheffende popplaat opgeleverd. Al die mooie, melancholieke liedjes werden gisteren in Groningen op een verbluffend rijke manier vertolkt.

In tegenspraak met zijn nonchalante uiterlijk van een ongeschoren antister neemt E bij de podiumpresentatie van de zich alsmaar vernieuwende Eels-bezetting geen genoegen met half werk. Vijf muzikanten verdeelden hun aandacht over een uitgebreid instrumentarium met onder meer klarinet, viool, contrabas, pauken, banjo, trompet en saxofoon naast piano, gitaren en drums. Een glansrol was weggelegd voor multi-instrumentaliste Lisa Germano, bekend als violiste van John Cougar Mellencamp maar bij Eels evengoed bedreven op blokfluit, keyboard, mandoline en de mooiste tweede stem die in de Amerikaanse muzikantenpool te huur is.

De tweemans-blazerssectie legde een perfect luie New Orleans-swing neer, maar deed het ook goed als het dissonante dweilorkest in My beloved monster. De melancholie van Everetts diepgaande popminiatuurtjes werd omljst door afwisselende combinaties: klarinet en mandoline, trombone en blokfluit of bongo's en soul-toeters. Drummer Butch zorgde voor een vrolijke noot, eerst met het hoge stemmetje bij het gedragen walstempo van Daisies of the galaxy en later met een speech die vooral uit snurk- en smakgeluiden bestond.

Een pompeus citaat uit Strauss' Also sprach Zarathustra als intro van de hit Novocaine for the soul diende als ode aan Elvis, want er volgde een uitbundig Can't help falling in love met E aan de piano. Luchtige momenten en zware emoties wisselden elkaar af op een boeiende avond, waarbij E(verett) zich ontpopte als een inspirerende bandleider. Hij heeft het in zich om in het spoor van Elvis Costello en Tom Waits te treden, als een van de ware originals in de popmuziek.

Concert: Eels. Gehoord: 26/3 Oosterpoort, Groningen. Herhaling: 27/3 Vredenburg, Utrecht.