Mark Dresser laveert tussen jazz en klassiek

Geen geroezemoes en open doekjes, maar een gewijde sfeer en een podium vol strijkers; wie zaterdag het BIMhuis betrad, waande zich in een klassieke concertzaal. Helemaal vreemd is dat niet. Want hoewel de optredende bassist Mark Dresser vooral bekend is van zijn samenwerking met jazz-kanonnen als Anthony Braxton, John Zorn en Dave Douglas, zijn leertijd bij de grote klassieke basvirtuoos Bertram Turetzky klinkt duidelijk door in zijn eigen Modular Ensemble. Dresser combineert in zijn composities het beste van twee werelden. Daarbij is het niet altijd duidelijk of we hier te maken hebben met in klassieke vormen gegoten jazz-structuren of een jazzy behandeling van klassieke thema's.

Die stilistische vermenging was vooral sterk aanwezig in Banquet, het vierdelige concerto voor contrabas, strijkkwartet en fluiten dat na de pauze werd gespeeld. Klassiek in opbouw, klonk het als een volledig uitgecomponeerde weergave van een jazz-improvisatie. De dramatische mogelijkheden van een klein, telkens terugkerend, thema werden tot op de bodem onderzocht. De variaties werden echter niet uitgevoerd door los uit het hoofd improviserende solisten maar door het, als eenheid opererende en van bladmuziek spelende, ensemble.

Het melodisch zwaartepunt verschoof binnen het stuk voortdurend tussen strijkkwartet en bassist. Een verbindende rol was weggelegd voor de Zwitserse fluitist Matthias Ziegler. Gebruik makend van de ongebruikelijke bas- en baritonfluiten, laveerde hij tussen de beide partijen. De ene keer ondersteunde hij met een licht omfloerst geluid de hoekige melodielijnen van de altviool, de andere keer stelde hij zich met donkere plop-geluiden op aan de kant van de plukkende bassist. Zijn percussieve behandeling van de kleppen sloot naadloos aan bij het pizzicato van de violen.

Banquet is Dressers meest recente en ook best uitgewerkte compositie tot nu toe. De eerste set met oud werk als de trio-compositie Bosnia en Air to Mir, een duet voor geprepareerde piano en viool, klonk als een reeks voorstudies voor het concerto. Dat neemt niet weg dat die stukken een eigen fascinerende schoonheid bezitten, die werd versterkt door het virtuoze spel en eigen geluid van de ensemble-spelers.

Concert: Mark Dresser Modular Ensemble. Gehoord: 25/3 BIMhuis, Amsterdam.