IAN BOSTRIDGE

Elke beroepsgroep heeft zijn eigen grapjes, daaraan ontkomen ook klassiek geschoolde musici niet. Er bestaat een hele internetsite met `altviolisten-moppen' en zangers maken vergelijkbare grollen over het intellect van `de tenor'. De achtergrond van de Britse tenor Ian Bostridge ontkracht dat beeld met verve. Bostridge studeerde geschiedenis en filosofie in Oxford en Cambridge, en een intellectuele inslag kenmerkt hem ook als zanger in het algemeen en liedinterpreet in het bijzonder.

Op zijn recent verschenen cd The English Songbook wijdt Bostridge zich aan een keur van typisch Engelse, romantische liederen. Het is opmerkelijk hoezeer deze liederen van componisten als Grainger, Warlock, Vaughan Williams, Delius en vele andere, minder bekende toondichters, een gemeenschappelijke sfeer ademen. Teder, lief, ingetogen, delicaat. Waar in de teksten van onder andere Yeats, Shakespeare en Keats sprake is van harteleed of melancholie klinkt geen grauwende Weltschmerz, maar de mild peinzende toon van een poëtisch-ik dat zich de boze buitenwereld weliswaar bewust is, maar óók weet dat morgen de zon weer op het gazon zal schijnen.

De wanklankloze welluidendheid van deze liederen wekt het beste op in de toehoorder. Bostridge zingt met eenzelfde strelende mildheid als de muziek eigen is en evenzeer `refined' is de ordening van de liederen, die in toonsoort zodanig zijn gerangschikt dat de suggestie van een cyclische eenheid wordt gewekt. Met The English Songbook presenteren Bostridge en zijn onvolprezen vaste begeleider Julius Drake zich als volmaakte ambassadeurs van alle verfijning en cultuur die de Engelse vocale traditie eigen is.

Bostridge en Drake : The English Songbook. (EMI 7243 5 56830 2 1)