Caesar

De derde cd van de Amsterdamse groep Caesar is niet onstuimig, zoals de vorige. Ze is bedachtzaam en wil behagen met fraaie melodieën en lichte instrumentaties. Het is dat drummer Marit de Loos nog niet met kwastjes speelt anders zou het muziek voor bij een beschaafde borrel zijn. Waarmee niet is gezegd dat Leaving Sparks - geproduceerd door Steve Albini (Nirvana, The Ex, PJ Harvey) - teleurstellend is.

Caesar vestigde met vooral de tweede cd No Rest for the Alonely (1997), haar reputatie als zachtaardige maar opwindende rockgroep. De groep rond zanger/gitarist Roald van Oosten gedraagt zich nu als een filmregisseur die verschillende genres uitprobeert: van detective naar western tot psychologisch drama. Deze nieuwe cd lijkt een stijloefening: wat gebeurt er als we de gitaren temperen en ingehouden ritmes aanhouden?

Om te beginnen krijgt de stem van Van Oosten daardoor meer aandacht. Dat is winst, zeker voor wie houdt van David Bowie ten tijde van Hunky Dory. Van Oosten heeft dezelfde plagerige naïviteit in zijn zang. Veel nummers hebben violen, celli en ijle keyboards in de begeleiding. Dat geeft ze niet zelden een Pale Blue Eyes-kwaliteit (naar het nummer van Lou Reed). Daarmee biedt Leaving Sparks vernuftig in elkaar gezet sentiment; voor veertig minuten soms wat te bedaagd, op andere momenten pijnlijk mooi, zoals bij de violen in Return To Go.

Caesar. Leaving Sparks (Excel 96040)