Tweede mening (1)

De medische wereld (Z 18 maart) zou eens moeten nadenken over het verschil in begeleiding van mensen die een hartinfarct gehad hebben en van kankerpatiënten. Terwijl een hartpatiënt voorlichting krijgt van een speciale medewerker van het ziekenhuis, mee kan doen aan revalidatie waar hij ook allerlei vragen kan stellen en een speciaal telefoonnummer krijgt dat hij bij pijn kan bellen, wordt een kankerpatiënt zonder verdere beleiding naar huis gestuurd en mag gaan zitten piekeren. Vragen, angsten, onduidelijkheden? Opzouten tot het volgende bezoek aan de dokter van tien minuten. Als het ziekenhuis meer begeleiding zou aanbieden aan kankerpatiënten, zou er waarschijnlijk minder behoefte zijn aan een second opinion.

Dat dokters beter moeten leren luisteren hoor ik nu al jaren, maar ook gezien onze familie-ervaringen is de praktijk nog steeds ver te zoeken. De dokter meende het zich te kunnen permitteren om vanaf de zaaldeur tegen mijn pas geopereerde vader te kunnen zeggen: ik had toch gelijk hoor, er zaten kankercellen in (in de weggehaalde milt). Het leek wel alsof hij blij was gelijk te hebben. Wij waren dat niet zo. Hij vertrok weer, wij bleven ontredderd achter. Hoe bedoelt u, communiceren?