Column

Maxim@pampa.nl

Qua politiek val je wel met je neus in de roomboter. De zaak Peper is on-Nederlands leuk en naarmate Bram ordinairder wordt, smullen wij des te meer. Wat speelt die man slecht blufpoker. Als je als socialist De Telegraaf erbij moet halen, sta je wel heel erg zwak. Uitsluitend derderangs acteurs uit muffe soapseries van Joop van den Ende babbelen met dat blad. En die doen dat omdat het moet van de baas. Hoe zal het gegaan zijn? Wij denken dat Neelie haar favoriete ochtendblad heeft gebeld. Maar hoe gaat zo'n contact? Zal Neel meteen naar de hoofdredacteur gevraagd hebben? Of zal ze eerst een bevriende journalist hebben gebeld? Hoe werkt dat in die kringen? Was ze nerveus toen ze belde? Wat waren haar eerste woorden? Hoe werd het plannetje gesmeed? Ze konden moeilijk zeggen dat de getergde Bram zelf contact gezocht had, dus werd er van gemaakt dat het ochtendblad was gaan zoeken. De Telegraafjournalisten kregen het verhaal als vindersloon! Fantastisch toch? Bofkonten! Zo weet ik nog steeds niet hoe deze krant aan het voorrecht kwam dat we een brief mochten laten lekken. Een kat in het nauw maakt rare sprongen, maar dit beschadigde duo doet wel heel vreemd. En waarom De Telegraaf? Het Algemeen Dagblad kon ze moeilijk bellen. Bram had die redactie een proces wegens smaad beloofd. En die olifanten in Blijdorp maar wachten op hun wrijfpaal. Komt die paal er nog? Ik weet niet of onze Bram die Rolo-reclame kent? Je moet olifanten niet tergen. Hun geheugen is bekend en bij elke jeukaanval zullen ze aan Bram denken. Dat loopt een keer fout.

Natuurlijk wordt er geen cent terugbetaald. Ik hoop dat justitie nog wat doet en het lijkt mij wel leuk als het echtpaar op een goede dag door Paraguay wordt uitgeleverd. Gearresteerd wegens het jatten uit het armenpotje van de stad Rotterdam. Ik vind het een vette overtreding.

Het was op het Rotterdamse stadhuis een grote cultuur van schaamteloos graaien en snaaien. Waar vind je nog een wethouder die niet weet dat je na gebruik van de gemeentelijke creditcard, je bonnen in moet leveren? In Wapserveen? In Uddel? Nee, in Rotterdam: de grootste havenstad ter wereld. En de lieverd mag gewoon blijven. We hebben het over zeventienduizend gulden. Ik heb veel gelachen in mijn leven, maar zelden heb ik zo geproest als bij het lezen van het rapport. Jij gelooft nog steeds niet dat Bram socialist is geweest. Hij was zelfs een van de meest linksen en het zou leuk zijn als je eens wat citaten van vijfentwintig jaar geleden van hem zou lezen. Hij maakte toen met de Peper van nu de kachel aan. Laten we dat zijn vlegeljaren noemen.

Toch moet natuurlijk ook zo'n gemeenteraad zich diep schamen. Jaren heeft iedereen zitten tukken, allemaal wisten ze dat Bram als een zonnekoning heerste, Rotterdam als zijn speeltje zag en nu is iedereen verbaasd over het schrikbewind van de vroegere burgervader. Wat een schijtlaarzen. En een deel heeft natuurlijk lekker meegedaan. Hoe vind je de aandoenlijke wethouder, die driehonderzoveel gulden hotelkosten heeft teruggestort? De schat schaamde zich. Waarvoor hij zich schaamde? Dat het om zo'n lullig bedragje ging.

De heer en mevrouw Peper willen ons land nu de rug toekeren en ik heb nog niemand gesproken die bezig is met de actiegroep Bram moet blijven! Laat ze lekker oprotten is de algemene opinie. Alleen is de vraag of het ook gebeurt. Van al die processen is ook niks terechtgekomen. Weggaan is voor de Pepertjes ook het beste. Ze kunnen niet meer lekker over straat en vallen in de categorie Jules Croiset, Willem Aantjes en Marco Bakker. Dat zijn mensen die hun affaire altijd zichtbaar bij zich dragen. Zie je de Pepertjes in een restaurant, roept al gauw een lolbroek: `Bonnetje Bram?'

Denk nou niet dat je in een lekker spannende natie bent beland. Deze affaire is echt een uitzondering. Verder is het hier heel suf en saai. Driehonderdduizend bezoekers aan de Huishoudbeurs. Zo'n land is het. Driehonderdduizend! Iedereen lijkt op Jan Wouters. Arme schat! Denk daar maar eens over na. Zie je woensdag in het casino.