Kerk wordt een museum in het Midden-Oosten

,,Een miljoen christenen die hun wortels in het Heilige Land hebben leven in Zuid-Amerika, de Verenigde Staten en andere plaatsen op de aardbol'', zegt Wadi Abu Nasser, de woordvoerder van het rooms-katholieke patriarchaat in Jeruzalem. ,,Een duidelijker indicatie is er niet dat de christenen het al lang moeilijk hebben in dit deel van de wereld. In het conflict tussen de joden en Palestijnen zitten de (Arabische) christenen in de klem. Oorlogen en economische problemen hebben heel christenen tot emigratie aangezet. Joods en islamitisch fundamentalisme maakt de christenen bang. Ze voelen zich bedreigd. Die angst is voelbaar. Emigratie lijkt dan de uitweg voor een zekerder bestaan'', vervolgt hij in een gesprek in het gebouw van het rooms-katholieke patriarchaat nabij de Jaffa-poort in het ommuurde deel van Jeruzalem.

Paus Johannes Paulus II is volgens Wadi Abu Nasser goed op de hoogte van het teruglopend aantal christenen in het Heilige Land. ,,De paus maakt zich daar zorgen over. Een van de redenen van zijn pelgrimage naar het Heilige Land is om de christenen in Israel en in de Palestijnse gebieden een riem onder het hart te steken terwille van de belangen van de kerk te blijven in het gebied waar Jezus werd geboren en gekruisigd'', zegt hij.

Volgens zijn gegevens zijn er in Israel en de Palestijnse gebieden nog 180.000 christenen (ruim 2 procent van de bevolking). Van hen is de helft katholiek. ,,De uittocht houdt echter aan. ,,Minder snel dan enkele jaren geleden maar toch zorgwekkend genoeg'', zegt hij. De christenen in de gebieden die in de oorlog van 1967 door Israel werden veroverd, hebben het vooral tijdens de Palestijnse intifadah, volksopstand, tegen Israel van eind 1987 tot de tekening van het Israelisch-Palestijnse akkoord tot wederzijdse erkenning in Oslo in 1993 moeilijk gehad. Volgens Wadi Abu Nasser werden ze door de overweldigende islamitische meerderheid niet gezien in de voorste rangen van de strijd tegen de Israelische bezetting. Christenen in Bethlehem maar ook in Ramallah werden zelfs verdacht van collaboratie met de Israelische vijand. Palestijnse christenen hebben in vele gevallen meer affiniteit met Israeliërs dan met hun islamitische broeders. Ook de betere socio-economische omstandigheden van de christenen in deze en andere steden is een van de oorzaken van de spanning tussen christelijke en islamitische Palestijnen. ,,Tijdens de intifadah-jaren zijn veel christenen geëmigreerd'', merkt Wadi Abu Nasser op.

Sedert het Palestijnse Gezag van Yasser Arafat zich in de Palestijnse steden met een beduidende christelijke bevolking heeft genesteld, is naar zijn zeggen de ,,situatie voor de christenen echter aanzienlijk verbeterd''. ,,De christenen worden met respect door Arafat behandeld. Wie zich om religieuze redenen aan christenen vergrijpt, wordt zwaar gestraft. Als er problemen zijn tussen christelijke instanties en het Palestijnse Gezag komt Arafat tussenbeide en is de zaak snel opgelost'', zegt Wadi Abu Nasser. Voor de Israelische houding jegens de christenen heeft hij geen goed woord over. ,,Als er problemen zijn worden we afgescheept met een ambtenaar (Uri Mor) van het ministerie van Godsdienstzaken die doorgaans heel weinig kan doen'', zegt hij. In vraaggesprekken met Israelische media heeft Mor zich beklaagd over en gebrek aan medewerking van de Israelische autoriteiten.

Wadi Abu Nasser noemt de Israelische behandeling van de omstreden bouw van een moskee in het aanzicht van de grote basiliek in Nazareth als het vertrappen van de gevoelens van de christenen. ,,Om politieke redenen heeft de regering Barak aan de provocaties van de moslim-extremisten in Nazareth toegegeven. Dat heeft tot verdere verslechtering geleid tussen christenen en moslims in Galilea.''