Köhler nieuwe topman IMF

De Duitser Horst Köhler is benoemd tot directeur van het Internationaal Monetair Fonds (IMF). Met zijn benoeming is een eind gekomen aan een maandenlange discussie over de opvolging van de Fransman Michel Camdessus, die dertien jaar directeur is geweest.

Het IMF krijgt met Köhler voor het eerst een Duitser als directeur. Köhler wordt al direct bij zijn aanstelling in april tijdens de halfjaarlijkse ministersvergadering van het IMF en de Wereldbank met een aantal belangrijke problemen geconfronteerd. Vooral de VS, met een stemrecht van bijna 18 procent verreweg de machtigste lidstaat van het IMF, dringen aan op ingrijpende hervormingen in de werkwijze van het IMF. Köhler moet daar invulling aan gaan geven.

Met de benoeming van Köhler is een eind gekomen aan een slepende discussie binnen het IMF. De opvolger van Camdessus moest volgens de IMF-traditie uit Europa komen. Duitsland, dat zich onderbedeeld voelt met hoge internationale posten, was er snel bij. Bondskanselier Schröder schoof staatsecretaris van Financiën Caio Koch-Weser naar voren, maar bleek diens kansen verkeerd te hebben ingeschat.

Vooral Frankrijk oordeelde dat Koch-Weser een wat matige staat van dienst had ten opzichte van voorgaande IMF-directeuren. Het kostte dan ook maanden om alle Europese landen achter de kandidatuur te krijgen. Toen dat eind februari eindelijk was gelukt, spraken de Verenigde Staten vervolgens een veto uit over Koch-Weser. Daarna besloot bondskanselier Schröder met Köhler een zwaardere Duitse kandidaat naar voren te schuiven. Ook Köhler was voor menige IMF-lidstaat geen droomkandidaat, maar niemand wilde de Duitsers opnieuw voor het hoofd stoten.

De 57-jarige Köhler heeft net als Koch-Weser ervaring als staatssecretaris van Financiën, maar wel veel langer. In de periode 1990-1993 voerde hij in die functie namens de regering onderhandelingen over de financiële vergoeding voor de Russische militaire aftocht uit Oost-Duitsland en de Economische en Monetaire Unie.

Köhler was als staatssecretaris ook nauw betrokken bij de monetaire eenwording van Duitsland, de privatisering van staatsbedrijven in de ex-DDR, de herstructurering van de schulden van de voormalige Sovjet-Unie en de voorbereiding van de vergaderingen van de zeven belangrijkste industrielanden (G7).

In 1993 ging Köhler naar de particuliere sector. Hij werd president van de Duitse vereniging van spaarbanken en bleef dat vijf jaar. In september 1998 kreeg hij de leiding van de Oost-Europabank.