ONSTERFELIJK: DE STEM VAN VERONICA

Zijn stem had alles wat Veronica-haters deed gruwen. Als hij met bronstige oerkracht bulderde dat de zender `jong, snel en wild' was, of `keihard de lekkerste' – en erger nog: `rééétegoed' – dan ging de doelgroep verlekkerd zitten kijken, terwijl iedereen daarbuiten zich walgend uit de voeten maakte. Alfred Lagarde (1948-1998) liet niemand onbewogen: stuitend voor de één, de verpersoonlijking van de rebelse rock-romantiek voor de ander.

Alfred van der Garde stroomlijnde zijn achternaam, want alles moest dynamischer zijn dan het was. Hij geloofde in de mythe van de radio zoals hij ook geloofde in de mythe van sex, drugs en rock & roll. Hij reed in snelle auto's en sprak in speedy taal, als een in de polder verdwaalde cowboy, met veel Amerikanismen en een moddervette dictie. Zijn pose werd allengs zijn persoonlijkheid; tussen Lagarde en Van der Garde was geen verschil meer te zien. En ook niet te horen.

Dat hij ooit als jongmaatje bij de AVRO begon, was snel vergeten. Evenals het feit dat hij daarna diskjockey bij de VARA werd en ook nog even zonder veel geestdrift als leerling-verslaggever bij de actualiteitenrubriek Achter het Nieuws werkte. Allemaal omtrekkende bewegingen. Met de transfer naar Veronica, waar hij vanaf 1982 met collega Kees Baars het rockprogramma Countdown Café presenteerde, begon het pas echt. Toen groeide hij ook uit tot de ideale commentaarstem voor de lawaaireclame van platenmaatschappijen die compilaties in het Alle 13 goed-genre op de markt wierpen.

Maar als de stem van Veronica ging Alfred Lagarde de geschiedenis in. Hij kon de woorden opblazen als geen ander, en in de studio werd zijn geluid nog extra smeuïg gemaakt door de toevoeging van galm en andere geluidseffecten. De gids was nooit gewoon dik, maar altijd `superdik' en er werd nooit meer gewoon een film uitgezonden, maar altijd een `megafilm vol megasterren'. Hoe oud hij in werkelijkheid was, deed er niet toe. Hij was the young one.

Maar toen hij aan een hersenbloeding was gestorven, kwamen op zijn begrafenis vooral de mannen van zijn generatie, de Peter Koelewijnen, de Barry Hays en al die andere rockers uit de jaren zestig die brutaalweg denken te kunnen ontkomen aan de tand des tijds.

(Tekst Henk van Gelder, foto Jacqueline de Haas). Dit is de laatste aflevering van deze serie over stemmen uit heden en verleden.