Charles Manson gedanst zonder duivels charisma

Na de moord in 1969 op actrice Sharon Tate, de zwangere vrouw van Roman Polanski, verwierf sekteleider Charles Manson cultstatus. De Haagse choreograaf Thom Stuart (34) raakte in hem geïnteresseerd nadat hij de popopera The Manson Family van John Moran uit 1990 had gehoord. Hij besloot de opera te gebruiken voor een danstheatervoorstelling met de ballerina Valerie Valentine in de rol van Sharon Tate. Valentine had zojuist afscheid genomen van het Nationale Ballet, maar haakte na de eerste repetities af omdat zij aan de slag kon op de musicalafdeling van Joop van den Ende. In Stephanie Guimond werd een platinablonde vervanger gevonden.

Zoals het een Hollywood-actrice als Tate betaamt is het openingsbeeld van The Manson Family dan ook een kleedkamer met spiegels en lampen. Guimond zet de make-up stevig aan en warmt zich in een solo op spitzen bijna exhibitionistisch op. Het drama begint onschuldig op de muziek van componist David Dramm met een razend knappe samplereeks van jaren zestig-hits. Dreigender wordt het als de moderne muziek van John Moran (1965) inzet en de moordenaars van Tate in zwarte pakken haar huis binnen dansen. Ineens ligt Tate zonder jurk op de grond. Dood. In de volgende scène wordt met toneelbloed op de achterwand de handtekening van de Manson familie achtergelaten: de woorden `Pigs', `Revolution' en `Helter Skelter', naar White Album van The Beatles dat een 'inspiratiebron' was voor de mislukte popmuzikant Manson. Stuart maakt handig gebruik van het contrast tussen het gruwelverhaal en de flowerpower-ideologie. Terwijl een aantal kinderen van de vooropleiding van de Rotterdamse Dansacademie in snoezige jurkjes en pakjes staat te dansen, komt Manson op. Scheldend en tierend. Maar Stuart mist als danser het demonische charisma en als acteur het talent om een pathologische engerd te vertolken. Al schuifelen naakte, geknevelde dames rond, van Stuarts tekst over waarheid, planeten, gaskamers en getto's word je niet bang, wat uiteindelijk zelfs resulteert in een aandoenlijk duet tussen Tate en Manson.

Na de pauze staat Manson voor het gerecht en vertelt een van zijn volgelingen (een goede rol van Saskia Krol) over de moordpartij. Toch eindigt The Manson Family in een feest waarin de elf dansers en de kinderen vrolijk ronddartelen als speelden zijn in de musical Hair. De choreograaf stond geen psychologisch drama voor ogen maar een spektakel. Theatraal is het wel geworden, maar Stuart heeft geen sterke dramaturgische keuze gemaakt.

The Manson Family is een amalgaam van dans, zang, licht en toneel, maar geen enkele discipline overtuigt. Choreografisch heeft het niet veel om het lijf. Stuart gunt ons wat voyeurisme, wat vrolijkheid en swing, een beetje kunst, stukje vertier en vertedering, maar een doortastend concept ontbreekt. Doortastend is alleen de muziek van John Moran. Een vermenging van geluidseffecten, orkestmuziek en tekst tilt The Manson Family vaak op een hoger niveau. De twee nummers die Charles Manson ooit schreef (o.a. voor The Beach Boys) verbleken er direct bij, zoals ook de figuur van Manson deze avond zijn schuldigheid verliest.

Voorstelling: The Manson Family. Regie en choreografie Thom Stuart (De Dutch Don't Dance Division), muziek John Moran, David Dramm, Toon Vandevorst. Zang: o.a. Jannie Pranger. Gezien op 22 maart Theater aan 't Spui Den Haag alwaar t/m 25 maart. Tournee t/m 19 mei. Inl: (070) 3024070