16 Horsepower zindert magisch

De Amerikaanse groep 16 Horsepower maakt van zijn beperking een verdienste. De stem van zanger Dave Eugene Edwards mag dan doorgaans op één toonhoogte blijven steken, àls hij eens een paar tonen zakt krijgt het daardoor meteen het effect van een verrassende wending. De groep uit Denver, Colorado lijkt zich op de laatste cd, Secret South (1999), te hebben willen beperken tot langzamere ritmes voor hun prachtige en karakteristieke woestijnliederen. En dat gold voor het optreden gisteravond in het uitverkochte Nighttown ook. De feestelijke bandoleon, die Dave Eugene Edwards bij eerdere tournees uitvoerig bespeelde, en de gejaagde country-nummers waren goeddeels afwezig.

Het geluid van 16 Horsepower wordt nu hoofdzakelijk bepaald door twee met een bottleneck bespeelde gitaren, van Edwards en Jeffrey Norlander, en de mandoline. Met een drummer en violiste in het donker op de achtergrond, was de groep uitgelicht als een trio: Pascal Humbert in innige omarming met zijn contrabas, Norlander met een hoed diep in zijn ogen, en Edwards die ingespannen voorovergebogen zijn gitaar bespeelt als was hij een biljartspeler en de gitaarhals een keu.

De ingenieuze verweving van vioolklanken, orgel, bottleneck, mandoline en bas levert soms een zinderende extra laag in de muziek op, als de hitte boven het land. Het is die magie die bij 16 Horsepower de mooiste momenten oplevert. En het past naadloos bij de buitenwereldse belevingen waar Eugene Edwards, als overtuigd christen, zo vol van is.

Maar al belijdt Edwards in interviews graag zijn godsvruchtigheid en zijn de teksten vol zonde en boetedoening, gisteravond liet de zanger merken dat hij geen heilig boontje is. Niet alleen kwam hij rokend het podium op, het sprak ook uit een van de liedjes. `I'm a honest man/ when I'm not lying', zong Edwards met een pokerface.

Concert: 16 Horsepower. Gehoord: 21/3 Nighttown, Rotterdam. Herhaling: 22/3 Harmonie, Leeuwarden; 23/3 Effenaar, Eindhoven.