Denk aan Henk

Afgelopen woensdag mocht ik voor het eerst in lange tijden weer eens met m'n bandje voor de radio optreden. En niet zo min ook, Radio 3 de nationale popzender en dan meteen maar in het populaire tussen-de-middagprogramma Denk aan Henk van VARA-coryfee Henk Westbroek.

Ik was al weken van te voren benaderd door het waarnemend Hoofd Radio Promotie van mijn platenmaatschappij die mij verzekerde dat dit de kans van m'n leven was om m'n laatste CD te promoten en dat mijn optreden bovendien nog de persoonlijke wens was van Henk die zelfs een fikse ruzie met de niet zo Dulfer-vriendelijke muzieksamenstellers van Radio 3 had geriskeerd om mij in z'n programma te krijgen. Daar kon ik dus duidelijk niet omheen. Tegen beter weten in vroeg ik nog even om een financiële vergoeding, maar zowel de VARA als m'n platenmaatschappij lieten mij beiden vrolijk weten net door hun budget heen te zijn.

Ruim op tijd in de studio van het Omroepkwartier aangekomen viel meteen op dat het bezuinigingssyndroom ook daar fors heeft toegeslagen. Niks geen lieftallige dames meer die je in omroep-tenue liefdevol opvangen, en ook het eens zo befaamde VARA-koffie-kopje bleek vervangen door morsige kartonnen bekertjes die zweterig koffie doorlieten. En van de schitterende burelen was ook al weinig overgebleven. Ik kon snel even aanschuiven in de gang aan een morsig tafeltje tegenover de lift waaraan Westbroek en z'n kornuiten het programma door zaten te nemen. ,,Ik wil gewoon die laatste van Acda en de Munnik draaien'', hoorde ik Westbroek wel drie keer met verheven stem zeggen en ik kreeg sterk de indruk dat het hier ook om een competentie-verschil ging waar ik me beter niet mee kon bemoeien.

Met de lift vertrok ik dan ook maar snel naar de eerste etage waar de achtelijk ver van de presentatie-kamer gelegen studio gesitueerd was waar we moesten optreden. Daar wachtte ons een nieuwe verrassing. De hele studiobezetting bestond slechts uit één man, die zich dan ook uit de naad moest werken om de microfoons op te zetten, het mengpaneel in te stellen en de communicatie met de presentatie-studio van Westbroek in stand te houden. De traditionele fles rode wijn bleek evenals de boekenbon en het persoonlijke bedankje door Vera Keur ingetrokken te zijn en de personele hulp om de instrumenten weer uit de studio te krijgen was blijkbaar op zwangerschapsverlof of liet het afweten.

Vlak voor ik wilde vertrekken liep ik, op zoek naar het toilet, per ongeluk de Radio 3 kantine in. En wat ik daar aantrof tart elke beschrijving. In plaats van kroketten schransende omroepmedewerkers waren alle formica-eettafeltjes nu bezet door de zogeheten pluggers, de medewerkers van platenmaatschappijen die radiomedewerkers moeten overhalen om de door hen aanbevolen plaatjes op de zender te draaien. Terwijl ik toch altijd dacht dat zoiets gebeurde in duistere cafeetjes, zwoele restaurants of overdadige huizen van plezier. Nee hoor, promotie midden op de dag. In de frisse helverlichte kantine van het Omroepkwartier zitten ze daar eendrachtig met een stapeltje CD's in een kartonnen doosje ernstig voor zich uit te staren totdat een omroepmedewerker bij hen aanschuift om dan op gedempte toon aanbevelingen te doen over hun koopwaar. Nergens staat een CD speler, dus de gesprekken voltrekken zich alleen maar naar aanleiding van het hoesje of de bijgaande bio van de artiest. Te sullig om waar te zijn. Elk moment verwacht je dat er iemand vanachter z'n doosje CD's opspringt en uitzinnig Bingo begint te roepen maar alleen het gefluister blijft over en het geschuif van de kartonnen koffiebekertjes. Is dat nu het swingende leven van Radio 3 medewerkers en snelle pluggers? Worden daar de top-hits beklonken, stellen ze daar de Top 100 samen? Het reptielenhuis van Artis is een stuk levendiger, dat kan je van mij aannnemen.

(http://www.hansdulfer.nl) of (dulfer@planet.nl)