Het zuchtje van Van Zwol

Hoe seksistisch is bridge? Het antwoord is niet moeilijk te geven: nogal. Dat je bij lichamelijke sporten een onderscheid maakt tussen mannen en vrouwen is niet meer dan begrijpelijk. Maar bij een denksport als bridge is zoiets helemaal niet nodig. Desalniettemin kent bridge aparte kampioenschappen voor vrouwen en is er zelfs een titel te vergeven voor gemengde paren. Allemaal bedacht in de vorige eeuw. Het onderscheid tussen mannen- en vrouwenbridge bestaat nog steeds, maar toch lijkt er wat beweging te komen in de verhoudingen tussen spelers en speelsters. Tot voor kort was het `standaard' dat een vrouw zich voegt naar haar mannelijke partner. En dat op alle fronten. Zij speelt zijn systeem. Een slecht resultaat wordt haar aangerekend. Succes komt op het conto van hem.

Het Nederlands kampioenschap gemengde paren, dat afgelopen weekend in Utrecht werd gehouden, gaf op dit punt een kentering te zien. In het André Boekhorst Centrum deden vijf vrouwelijke wereldkampioenen mee; geen katjes om zonder handschoenen aan te pakken. Jet Pasman ontplofte ter plekke toen zij door toedoen van haar partner werd ingegooid. Zo mogelijk nog dodelijker was het zuchtje dat Wietske van Zwol liet horen toen haar maat haar signalen niet goed bleek te hebben geïnterpreteerd.

Sommige spellen zijn dermate ingewikkeld dat je het niet goed kan doen, zelfs al ben je wereldkampioen:

West gever

Noord

Anton Maas, die altijd al van plan was schoppen te steunen, deed met het psychologische 2♦ een poging om zijn tegenstanders zand in de ogen te gooien. Tegen 4♠ startte noord met ♡V, gedoken door west. De nagespeelde ♡B was voor het aas en de leider trok de troeven. Claartje Bak, die zag aankomen dat zij mogelijk zou worden ingegooid, gooide op het derde troefrondje prima ♡H weg. Vriend ging door met ruiten naar de heer. Bak nam het aas en speelde de kleur door. Vriend troefde en sneed met succes op ♣V. Toch ging zij down, omdat zij uiteindelijk nog een klaveren en een harten moest afstaan. Bridgejournalist Max Rebattu, die zat toe te kijken, zag meteen na afloop van het spel de winnende speelwijze.

Op het moment dat je klaveren naar de boer hebt gespeeld kun je gratis op de derde ruiten van dummy je hartenverliezer uit de hand weggooien. Noord kan nog een hartentje kwijt, maar zit op de volgende ruiten (zuid heeft alleen nog ruitens) in een klaveren/hartendwang. West troeft en gaat al naar gelang noord vasthoudt, de derde harten op tafel of een vierde klaveren als tiende slag maken. Briljant, zij het dat zuid dit alles had kunnen voorkomen door in slag twee al ♡H te deblokkeren. Daarna moet zij wel haar kleine harten bewaren als mogelijke exit-kaart. Het spel bleek cruciaal voor de verdeling van de hoofdprijzen. NZ werden kampioen, Maas-Vriend derde. Daartussen nestelden zich nog Wil Buket en André Mulder.

Hoe vaak komt het voor dat je 7♠ maakt met vrouw-boer-vijfde van troef buitenboord? Dat soort surrealistische vragen worden eigenlijk alleen maar gesteld (en beantwoord) in Victor Mollo's Bridge in the Menagerie en Bridge in the Fourth Dimension. De Rotterdamse bridge-Chinees Jack Jie Zhao, met Pauline Doedens een van de kanshebbers van het NK mixed, toverde dit groot slem uit de hoge hoed:

West gever

Noord

Nadat Zhao (noord) ten onrechte troefvrouw had aangegeven plantte zijn partner hem in het schier onmaakbare 7♠. Oost startte met ♡H. Noord nam het aas en speelde ♡B. Oost dekte en de dummy troefde af. Nu volgde in ras tempo klaveren naar het aas, ♡9 (dummy ruiten weg), ♦H, ♣H, klaveren getroefd, ruiten naar de vrouw en weer klaveren. West ging in de fout door laag voor te troeven. Een harten of ruiten weggooien had natuurlijk het lot van dit contract bezegeld. Zhao troefde nu over en kon, met de troeven inmiddels twee-twee, de troeven op halen en de rest van de slagen claimen.