Excuses (2)

De repliek van Elsbeth Etty aan de weduwe van generaal Spoor (Z 4 maart) is onzorgvuldig en soms kwetsend voor de generatie 65+ hier te lande. Mevrouw Spoor had eerder aan premier Kok geschreven dat zij de voorgenomen excuses aan Indonesië voor de gewelddadigheden in de onafhankelijkheidsstrijd `45-'50 buiten verhouding vond. Laat mij in dit verband een paar beweringen van mevrouw Etty proberen te corrigeren:

De stelling dat voor de wandaden van beide partijen, begaan tijdens de politionele acties, Nederland eerst verantwoordelijk was `want wij hadden daar niets te zoeken', getuigt van weinig historisch besef. Op dat moment had Nederland Indonesië honderd jaar bestuurd, tot in de uithoeken van de archipel.

De bewering dat de huidige president Wahid geen behoefte heeft aan Nederlandse excuses omdat zijn voorganger ook wandaden pleegde, is irrelevant. Wij spreken hier niet over de periode `65-'95, maar over de onafhankelijkheidsstrijd in de periode `45-'50, waarvan evenmin is vernomen dat het Indonesische volk Hollandse excuses wenst.

Verder is er een groot verschil tussen dienstweigeraars en stakers die passief verzet plegen dat verstaan wordt door de publieke opinie en deserteurs aan het front, die in de eerste plaats voor hun dienstplichtige maten een extra risico hebben opgeleverd.

Ten slotte wil ik er op wijzen dat het de Nederlandse kabinetten zijn geweest, steevast gevormd door rooms-rode coalities, die in eerste instantie verantwoordelijk waren voor deze oorlog en tenslotte moesten wijken voor de wereldopinie. Het zijn ook zij die enkele duizenden Nederlandse dienstplichtigen achterlieten op de plaatselijke Erevelden. Over excuses gesproken.