Codewoord: tandenborstel

NEW YORK. Onder haar regenjas droeg ze een pyjama.

,,Als deze muren konden praten'', zei ze.

Haar pyjamabroek was wit met tekeningen erop in fleurige kleuren.

Allebei keken we naar de muren.

Voor haar stond koffie in een kartonnen beker en voor mij stond een omelet met champignons, onaangeroerd. Ze zei: ,,Mijn vriendin Susan, die zit nu weer in Parijs.'' Ze schudde haar hoofd over zoveel onrecht en krabde aan haar rechterwang.

Mijn codewoord was: `tandenborstel.'

Idioot codewoord. Wie bedenkt dat soort codewoorden?

Het was zaterdagochtend, iets na negen. Ik vouwde mijn krant op. De vrouw in de regenjas had ook een krant bij zich, waarin ze bladerde alsof ze iets speciaals zocht.

,,Waar heb je dat gekocht?'' vroeg ze, terwijl ze doorging met bladeren. ,,Italië'', zei ze, ,,ik wist het, ik wist het.'' Ze beantwoordde wel vaker haar eigen vragen.

De vrouw in de regenjas is mijn partner. Niet dat we een woning delen of lichamelijk iets met elkaar doen. Zij neukt een rijke bloemist. Ik ben geen bloemist.

Geloof me, het laatste oordeel is het oordeel van het geld. Maar met dat soort belachelijke codewoorden ging je rechtstreeks naar de hel, hoefde je niet eens op het laatste oordeel te wachten.

De vrouw in de regenjas en ik delen een bedrijf. Parkavenuecakes.com. Hier ontmoetten we elkaar om de zaken door te nemen. Er was wel een kantoor, maar dat was zo klein dat als twee mensen elkaar daar ontmoetten, een van de twee dood zou gaan of de tyfus zou krijgen.

Ik bestudeerde de champignons in de omelet. ,,Ik kan het niet geloven'', zei ze, ,,dat ik op zaterdag moet werken, ik kan het niet geloven.''

Parkavenuecakes.com. Briljant idee, niet dat ik het bedacht heb, maar toch. Je zoekt een taart uit op het Internet, en binnen vier uur heb je die taart in huis. En als je een speciale boodschap erop wil, zo van `Harry, nog vele jaren', kan dat ook. Iedereen mag er het zijne van denken, maar dat vind ik nou briljant.

,,Om te beginnen'', zei ik, ,,wil ik een ander codewoord. Tandenborstel, dat is geen codewoord, dat is —, dat is waanzin. Wie heeft me dat codewoord eigenlijk gegeven?''

,,Mijn accountant'', zei ze.

Ze stak een sigaret op. Haar huid was dof, omdat ze er nog niets op had gesmeerd. ,,Over twee jaar'', zei ze, ,,wil ik mijn investering terug en een miljoen, dit houd ik niet meer lang vol. Ik word gek van alles wat misgaat.''

Als je gelovig christen was, kon je tenminste nog hopen op een barmhartig laatste oordeel, dit laatste oordeel was shit. Niks geen barmhartigheid. Ja, op afbetaling, 17,6 procent per maand. Dat soort barmhartigheid was er in overvloed.

,,Ik wil een ander codewoord'', zei ik, ,,wat is jouw codewoord eigenlijk?''

,,Codewoorden zijn geheim, daarom zijn het codewoorden, ik mag jouw codewoord helemaal niet weten.''

Ik scheidde de omelet van de champignons, wat niet erg moeilijk was, omdat er maar twee champignons in zaten.

,,Ik word er gek van'', zei ze, ,,de een zegt dat ze geen Schwarzwälder Kirsch hebben besteld, de ander zegt dat het te laat is afgeleverd, weer een ander klaagt dat de naam van opa verkeerd op de taart staat. Ik houd dit niet meer lang vol. Ik breng dit bedrijf naar de beurs, en dan houd ik ermee op, anders wordt het mijn dood.''

Je begon als eigenaar van een bedrijf, en je eindigde als onvrijwillige weldoener. Dat is wat het laatste oordeel met je deed. En dan kon je met een bord op straat gaan staan. ,,Heeft u nog wat soep voor een onvrijwillige weldoener?''

Ik speelde met mijn vork en de vrouw in de regenjas sloeg op de krant. ,,Hier'', zei ze, ,,nu beginnen de kleuters al te schieten. Zes jaar, kun je het geloven?''

,,Ik zeg het nog één keer'', zei ik, ,,ik wil een ander codewoord. En ik wil meer inzicht in de omzet. En ik wil dat we ophouden met dat gedoe met de Bahama's. De Bahama's hebben ons tot nu toe alleen maar geld gekost. Ik wil geen bedrijf meer op de Bahama's, ik ben nog nooit naar de Bahama's geweest, waarom moet ik daar een bedrijf hebben?''

,,Schreeuw nog harder'', zei ze, ,,ga het buiten op straat verkondigen.''

Een beetje aanzien, is dat te veel gevraagd? Dat je ergens binnenkomt en dat de mensen zeggen, `ha, daar heb je Grunberg van Parkavenuecakes.com, die heeft net zijn bedrijf naar de beurs gebracht'. Is dat zo'n absurde wens?

Een villa aan zee, een eigen vliegtuig, tien, twaalf man personeel. Honderden mensen van mijn leeftijd hebben een villa aan zee, een eigen vliegtuig en twaalf man personeel. Ik heb nog niet eens een eigen helikopter.

De vrouw in de regenjas kan ongelooflijk goed praten. Ze heeft me succesvol gechanteerd. Maar dat klinkt zo onaangenaam, daarom houd ik het liever op: onvrijwillige weldoener.

Ik was niet bang voor het schandaal, mijn hele bestaan is een schandaal. Ik was bang voor haar advocaten, vooral toen mijn advocaten vertelden dat ik goede reden had bang te zijn voor haar advocaten.

,,Grote mensen binnen de Citibank staan achter ons'', zei ze.

Ik opende het financiële gedeelte van de krant. ,,Hier'', zei ik, ,,lees. De groten en de kleinen zullen overleven. maar de middelgroten worden uitgeroeid, uitgeroeid, hoor je me?''

Ze sloeg de krant meteen weer dicht. ,,Dat moet je niet geloven'', zei ze.

,,Luister'', zei ik, ,,Tandenborstel is geen codewoord. Dat is onderdrukkend.''

Sommige mensen weten niet hoe belangrijk het is iets te bekennen. Blind zijn ze. Omdat ze het niet erg vinden door het leven te gaan zonder eigen vliegtuig en zonder eigen helikopter. Omdat ze het niet erg vinden hun dagen te slijten als een wandelende bezemsteel.

Schoonheid? Schoonheid is het een na laatste oordeel. De paddestoel die zich langzaam boven Hiroshima verheft, dat is schoonheid. Je moet een barbaar zijn om het niet te zien. En waarom niet voor wat schoonheid sterven?

Ik keek naar de vrouw in de regenjas en zonder enige moeite stelde ik me voor hoe zij zich als een reusachtige paddestoel boven de stad verhief.

,,Die paddestoel'', zei ik, ,,dat is god en de hel samen, en de symbiose van god en hel, dat is schoonheid.''

,,Waar heb je het over?'' vroeg ze.

Ze was altijd nerveus, ook als ze sliep, omdat ze nog geen miljoen had en geen man.

,,Dat dat gedoe met de Bahama's op moet houden, daar heb ik het over.''

Mijn rug deed pijn, mijn hoofd deed pijn, mijn hele lichaam deed pijn.

,,Weet je hoeveel geld mijn vriendin Susan heeft?'' vroeg ze.

Ze noemde een bedrag, toen liep ze naar de toonbank en vroeg om een croissant.

Weer viel me haar pyjamabroek op. ,,Je hebt een nieuwe pyjama'', zei ik.

Het was bijna tien uur.

,,We moeten kijken of er bestellingen zijn.''

,,Kijk jij maar'', zei ze, ,,ik durf niet.''

Taarten verkopen via het Internet. Briljanter dan literatuur. Veel briljanter.

,,Ik stop ermee'', zei ik.

Zij inhaleerde en zei: ,,Ik breng dit kutding naar de beurs.'' Ze kende iedereen die wat was in New York van Naam. Respect afdwingen, wisten de mensen die al in hun wieg respect afdwongen, wat dat betekende? Wie geen respect afdwingt, bestaat niet, en hoe kun je respect afdwingen als je codewoord tandenborstel is? Dat moest iemand me maar eens uitleggen.

Haar blauwe ogen waren opgezwollen. ,,Wat vind jij?'' vroeg ze, ,,moet ik vandaag naar de kapper of kan het tot maandag wachten?''

Ik scheurde een servet in vier gelijke delen.

,,We moeten nog twee jaar door'', zei ze en legde haar hand op de mijne, ,,laten we aan ons kind denken.''

Haar glimlach werd een grijns. Parkavenuecakes.com vervaagde. Als twee reusachtige paddestoelen hingen we boven de stad, oog in oog met naakte schoonheid.