Angie Stone op volle gospelsterkte

De tijd is rijp voor pure soul. Na het succes van Erykah Badu en Macy Gray groeit bij poppubliek zowel als artiesten het besef dat de computermuziek die tegenwoordig als r&b verkocht wordt, niet alles zaligmakend is. Zangers als D'Angelo en zelfs de gladjanus R. Kelly keren terug naar de roots van de soul, en in die ontwikkeling is er plaats voor Angie Stone. Haar curriculum is indrukwekkend: ze leerde zingen in de kerk, speelde saxofoon bij Lenny Kravitz, zong in de damesgroep Vertical Hold en vervulde een sleutelrol als medesongschrijfster op de platen van haar ex (en de vader van haar zoon) D'Angelo.

Angie Stone is een lijvige vrouw van in de dertig, die het met haar wilde Afrokapsel en haar voorliefde voor soepjurken niet makkelijk zou rooien tussen de slanke dennen van hitgroepen als En Vogue en TLC. Pure soul is Stone's handelsmerk en omdat Paradiso ooit een kerk was, voelde ze zich er gisteren als een vis in het water. Ondanks een keelontsteking, die haar door `prayers, prayers, prayers' geen parten speelde.

Hoewel Angie Stones album Black Diamond nog nauwelijks op de radio te horen was, zorgde mond-tot-mondreclame ervoor dat haar Nederlandse debuutconcert was uitverkocht. De muziek die op de plaat nog een beetje glad en voorzichtig klonk, werd in Paradiso tot volle gospelsterkte uitgebouwd door een enthousiaste band met drie fantastische achtergrondzangeressen en een toetsenman annex bandleider van zestien jaar jong. `Are we funky enough for ya,' riep Stone met de handen uitdagend in haar zij. De reacties van het publiek logen er niet om en toen het gospelvuur in It should have been you over en weer tot orkaankracht werd aangewakkerd, waanden we ons met z'n allen heel even down home in South Carolina.

Stone beperkte zich niet tot het brave gospelsentiment, zo bleek uit het heupwiegende Love junkie met een `damn funky' meezingrefrein. Zelfs het voorstellen van haar band deed ze zingend, met schalkse toespelingen op het geld en de seks die ze haar muzikanten toewenste. Misschien was het wat al te optimistisch om For the love of you van de Isley Brothers aan te kondigen als `een nummer waarvan we allemaal de woorden kennen,' maar als ode aan het gouden tijdperk van de soul was het een geïnspireerde keuze. Verbaasd en verrukt over de enorme bijval, kwam Angie Stone na haar vrome slaapliedje met een dankwoord aan God nog een keer terug voor een tweetal wereldse soulsongs. Ze deed geen toegift omdat het zo hóórt: `I wanna come back because I love you.' Na een concert met zulke ouderwets pure soulmuziek klonk zelfs die Diana Ross-achtige dooddoener zeldzaam oprecht.

Concert: Angie Stone. Gehoord: 15/3 Paradiso, Amsterdam.