STEELY DAN

Twintig jaar na het voorlaatste Steely Dan-album Gaucho is het frappant hoe makkelijk Donald Fagen en Walter Becker de draad weer oppakken. Hun nieuwe cd Two Against Nature klinkt vertrouwd, maar frisser dan van een zo nadrukkelijk in de jaren zeventig van de vorige eeuw geworteld popfenomeen verwacht mocht worden. `The original classic thing: more of the same', schertsen ze in het nummer Negative girl, dat is opgebouwd uit de klassieke Steely Dan-ingrediënten: omfloerste zang, een doorwrocht arrangement met jazzy ondertoon en een cryptisch/ironische tekst.

Als gewoonlijk omringen Becker en Fagen zich door uitmuntende sessiemuziekanten uit de periferie van pop en jazz, in de wetenschap dat Charlie Parker en Duke Ellington een oneindig veel grotere invloed op hun muzikale horizon hebben gehad dan Elvis en The Beatles. De Ellington-connectie wordt uitgebouwd in de ambitieuze blazersarrangementen van Almost gothic en Jack of speed, terwijl tenorsaxofonist Chris Potter in het breed uitgesponnen slotnummer West of Hollywood alle ruimte krijgt om zijn bebop-gevoel op een gepolijste popproductie los te laten.

De muziek van Steely Dan klinkt beschaafd en toch niet glad, omdat elk nummer wel een onverwachte wending of een verborgen grap herbergt. Zoals Cousin Dupree, waarin Fagen met zijn onnavolgbare intellectuele humor de essentie van ware liefde ontrafelt: `I'll teach you everything I know/ life is short and quid pro quo'.

Steely Dan: Two Against Nature (Giant/Warner 74321 621902)